Het leed dat parkeren in Haarlem heet

januari 30th, 2011 | Door in Zomaar

Het is alweer een poos geleden dat ik de tijd heb genomen om een blogpost te schrijven, maar na een ervaring van gisteren begonnen mijn vingers nu eenmaal te tintelen om frustraties met de rest van de wereld te delen.

Het begon met een feestje naar aanleiding van het alweer 30 jaar oud worden van mijn zus (gefeliciteerd btw!). Wonende in Haarlem wilde ze dit met familie en vrienden vieren in een zaaltje, wat de Kleine Gouverneur werd. Omdat er al het een en ander was gebeurd met parkeergarages in Haarlem, werden we door haar verwezen naar een relatief onbekende kleine garage dichtbij de binnenstad. En daar begon de ellende.

Aankomst bij de garage

Aankomende bij de Ridderstraat 32, waar de parkeergarage zich bevond, was het al meteen zoeken naar de ingang. Deze bleek zich om het hoekje in een doodlopend straatje te bevinden, wat niet was aangegeven. Afijn, kan gebeuren. Betaling was alleen mogelijk met de chipknip (wie verzint dat in hemelsnaam?!), dus de beheerder zal wel uit Nijmegen komen. Goed, daar waren we op voorbereid, dus reden we met een volgeladen chipknip de garage binnen.

Voor ons reed een andere auto naar binnen (bleek later een broer van m’n zwager te zijn), maar hij had problemen met het openen van de slagboom. Dit moest gebeuren door de chipknip in te voeren, maar de pas werd niet geaccepteerd. Na drie verschillende passen geprobeerd te hebben, kwamen we tot de conclusie dat het niet aan ons lag en belde hij de meldkamer. Na twee belletjes en ruim 20 minuten gewacht te hebben werd uiteindelijk de boom op afstand geopend en konden we naar binnen. Het bleek om een storing te gaan in de systemen.

We vroegen ons wel af hoe we dat gingen doen met de betaling, omdat de chipknip werd gebruikt om de tijd bij te houden. Maar goed, dat was latere zorg. We waren intussen al ruim een half uur te laat dus gingen snel naar het feest, niet wetende wat ons later die avond te wachten stond.

Haarlem by night

Ontsnapping uit de parkeergarage

Na een zeer geslaagd feest vertrokken we na een uur of negen weer naar de parkeergarage. We hadden intussen al gehoord van de broer van mijn zwager, die al een uur eerder was vertrokken, dat de parkeergarage verlaten niet erg soepel verliep. We waren dus al een beetje voorbereid op een stroeve afhandeling.

[21.25] Aankomende bij de garage ging het naar verwachting al snel mis. We hadden immers niet “ingecheckt” met onze chipknip, dus werd de kaart niet herkend. Na een belletje met de meldkamer en uitleg dat het met de storing van die middag te maken had, werd ons toegezegd dat de slagboom werd geopend. Hoopvol reed ik alvast naar de slagboom, maar er gebeurde niets.

[21.32] Lang genoeg gewacht, dus wederom gebeld. We kregen iemand anders aan de lijn die maar weinig begrip toonde. Hij gaf aan dat er iemand onderweg was, maar kon niet zeggen hoe lang het ging duren. “Dus moeten we maar wachten” vroeg ik, waarop er als enige antwoord kwam: “Tenzij u een andere oplossing heeft?”… … grr…

[22.04] Ruim een half uur later nog steeds geen beweging in de slagboom, noch iemand die ons komt helpen. Dus dan maar weer bellen. Nu kregen we een verbaasde reactie, omdat “de surveillant al na 20 minuten er had moeten zijn”. Er werd meteen weer contact gezocht met de surveillant.

[22.10] Surveillant komt eindelijk aankakken. Bleek dat hij niet naar binnen kon met zijn pas en per toeval naar binnen was geloodst door mensen die de garage verlaatten via de voetgangersuitgang. Afijn, diezelfde pas wilde hij ook gebruiken voor het openen van de slagboom, wat verrassend genoeg niet werkte. Dus ging hij maar weer bellen met de meldkamer. Intussen sliep Mylan gelukkig al, in tegenstelling tot Daniel. Hij werd met de minuut onrustiger, omdat hij niet kon slapen. Dus zat er uiteindelijk niets anders op dan even met hem op de arm door de garage te lopen.

[22.28] Het had lang genoeg geduurd. Na ruim een uur gestoeid te hebben met de meldkamer en daarna de surveillant wilden we nu toch echt wel naar huis. De surveillant had inmiddels ook al alle hoeken en gaten van de garage gezien op zoek naar een technische ruimte. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit en werd de slagboom alsnog op afstand geopend door het verpleeghuis dat zich boven de garage bevond. We waren vrij.

Vertrek naar huis

Eindelijk konden we onze reis naar postcode Arnhem beginnen en kon dus ook Daniel lekker slapen. Tegen twaalven waren we aangekomen, wat toch eigenlijk een uur eerder had moeten zijn. Voortaan maar iets meer onderzoek doen naar goede parkeerplaatsen in Haarlem, want in de Ridderstraat zullen ze onze auto niet meer tegenkomen!

Geen reacties »

Reageer op dit bericht!

  •