[Gezien] Dexter Seizoen 2

Kort nadat ik het eerste seizoen van Dexter had gezien, was ik al klaar met het tweede seizoen. Deze keer ging het er iets heftiger aan toe… (spoiler warning!)

Één van de leuke dingen van de serie Dexter is het feit dat de seizoenen relatief kort zijn, namelijk veelal zo’n 12 afleveringen per seizoen (seizoen 3 heeft zelfs slechts 9 afleveringen). Je kijkt elke aflevering snel weg, omdat het boeiend blijft. Zo ook deze keer weer.

Waar het in het eerste seizoen voornamelijk over “The Ice Truck Killer” ging, staat nu “The Bay Harbor Butcher” centraal. Dit is niemand minder dan Dexter zelf! Hij dumpte namelijk elk van zijn slachtoffers in zakken op de bodem van de zee, en deze zijn per toeval gevonden.

Gedurende de serie komt Dexter meerdere malen op het punt te staan ontdekt te worden. Dan komt het op zijn vindingrijkheid aan om dit te voorkomen. Verder wordt hij ook voortdurend in de gaten gehouden door zijn aartsvijand: James Dokes. Daarnaast wordt ook een nieuw personage geïntroduceerd, namelijk Layla, die voor interessante ontwikkelingen van het verhaal zorgt.

Dit tweede seizoen laat meer emoties naar boven komen bij onze seriemoordenaar. Situaties uit zijn verleden, leugens verteld door zijn vader en zijn relatie met Rita zorgen voor irrationele handelingen die elk hun gevolgen hebben. Dit is duidelijk in contrast met de eerste serie, waarin vrijwel alle handelingen goed doordacht waren.

Seizoen 2 van Dexter was weer erg spannend en op moment ook lekker droog door de gedachtes die door zijn hoofd gaan. De toon van het vorige seizoen wordt goed doorgezet en uitgebouwd. Het heeft me gelukkig niet teleurgesteld, wat wel vaker gebeurt bij het tweede seizoen van een serie (Lost, Prison Break). Hopelijk blijft het derde seizoen, waar ik inmiddels al aan begonnen ben, op dit hoge niveau!

[Gezien] Dexter Seizoen 1

Als je begint met een nieuwe serie is het altijd maar de vraag of het gaat bevallen. Gelukkige stelde mijn nieuwe anti-held Dexter niet teleur!

Van alle kanten hoorde ik al de positieve geluiden van de nieuwe serie over een goedaardige seriemoordenaar. Nou ja, nieuw? Inmiddels is het vierde seizoen alweer afgelopen, welke nogal heftig scheen te zijn in het einde, maar gelukkig weet ik daar het fijne nog niet van. Want ik ben natuurlijk netjes begonnen bij het eerste seizoen.

De eerste aflevering zet meteen de juiste toon. We maken kennis met Dexter en zijn obsessie met bloed en moorden, welke hij al van kleins af aan bezit. Omdat hij in principe een goed persoon is, heeft zijn pleegvader hem geleerd om zijn behoeftes op de slechte mensen te richten, wat ook in de eerste aflevering meteen gebeurt. Het ironische is dat Dexter zelf als forenzisch rechercheur werkt bij de politie en soms dus in contact komt met zijn eigen daden.

De serie wordt verteld vanuit Dexter’s gedachten. Je wordt dus ook continu geconfronteerd met zijn gevoelens en frustraties. Dit leidt af en toe tot hele grappige situaties: “I love Halloween. People think it’s fun to pretend you’re a monster. Me, I spend my life pretending I’m not… “.

Dit eerste seizoen heeft mij zeker goed in zijn ban gehouden. Het verhaal wordt met elke aflevering steeds dieper en je wordt steeds nieuwsgieriger. Je leert Dexter kennen door flashbacks naar zijn verleden als kind en hij met zijn obsessie om leert gaan. Ik ben benieuwd hoeveel meer ik over hem te weten zal komen in het volgende seizoen…

This wasn’t it…

This is it! Dé film waarin Michael Jackson’s laatste dagen in beeld zijn gebracht zou een laatste ode moeten zijn aan de vorig jaar overleden King of Pop. Helaas was ik er zelf niet echt weg van…

Ik heb niets tegen Michael Jackson zelf hoor, integendeel! Ik ben een grote fan van zijn muziek en luister er al naar sinds ik drie was. Alleen verwachtte ik een volwaardige film over de laatste dagen van een legende. Wat ik kreeg was een leuk gemonteerde collage van bij elkaar geraapte beelden.

Begrijp me niet verkeerd! De beelden die getoond werden waren af en toe adembenemend mooi. Het zou ook een perfecte reclame zijn geweest voor het concert, een leuke teaser van wat er zou komen. Maar meer dan dat niet. Het was geen film, het was geen documentaire en wat mij betreft niet bioscoopwaardig.

Zoals ik al zei, wat je ziet is niet slecht. Maar ik mis samenhang met het leven van de King of Pop. Terugblikken, verbanden met het verleden, gesprekken met Michael zelf, zulke dingen. Kortom, een leuke collage maar simpelweg niet heel erg boeiend. Het feit dat ik halverwege het kijken met de laptop op mijn schoot zat zegt ook alweer genoeg. Een gemiste kans, als je het mij vraagt…

[Gezien] 24 Seizoen 7

Nog geen maand geleden was ik begonnen met alweer het zevende seizoen van de serie 24. Gelukkig brengt dit seizoen de actie weer terug op hoog niveau!

Na een ietwat teleurstellend seizoen 6 en een te-ver-van-de-basis-afwijkende film (24: Redemption) kon ik gelukkig na de eerste afleveringen van seizoen 7 alweer opgelucht ademhalen. De spanning werd weer goed opgebouwd en telkens als je denkt te weten hoe het zit, wordt je weer verrast met een plotwending. Tot de laatste aflevering was het weer genieten.

Dit seizoen begint met een hoorzitting, waar Jack Bauer zijn daden uit de voorgaande seizoenen moet verantwoorden voor een commissie. Deze wordt verstoord door de FBI, omdat ze hem nodig hebben bij het opsporen van een oude bekende waarvan iedereen dacht dat hij dood was: Tony. Om één of andere reden zit hij achter een terroristische aanval, maar hoe het allemaal echt zit krijg je natuurlijk in de overige afleveringen te horen en te zien!

Dat was voorlopig de laatste 24 die ik heb gezien. Ergens dit jaar begint seizoen 8 op de Amerikaanse televisie, maar ik denk dat ik ga wachten met kijken totdat het afgelopen is. Ik heb voorlopig toch genoeg om te zien. Zo ben ik al begonnen met alweer het laatste seizoen van Lost en heb ik ook hoge verwachtingen van Dexter. Kortom, ik zal me voorlopig niet gaan vervelen! :)

Pixar’s Up een leuke film?

Vol verwachting gingen we afgelopen weekend lekker op de bank zitten om de film Up te kijken. Echter waren we achteraf best wel teleurgesteld… (als je de film nog moet zien, pas dan op voor spoilers)

“Een echte feel good film!” werd Up genoemd. Van alle kanten werden we aangespoord om hem toch maar eens te kijken, want hij is echt geweldig! En natuurlijk blijft het een Pixar film, wat dus wel zeggen dat er zeker aandacht besteed is aan de afwerking. Maar toch blijf ik niet met hetzelfde gevoel achter als een Wall-E, Cars of Monsters Inc…

The Ups

Laten we maar met de positieve dingen beginnen. Over het algemeen ziet de film er vrolijk uit, wat vooral komt door de vrolijke kleuren en de tekenstijl van de figuren. Tevens zit die droge humor waar Pixar en Disney om bekend staan ook in de film verwerkt, met grappen zoals POINT! en SQUIRREL! waar we toch wel smakelijk om moesten lachen. That’s it for the good part…

The Downs

Up begint met het hele leven van Carl, die ouwe knar, wat op zich al een naar gevoel bij ons opwekte. In deze paar minuten zien we hoe Carl zijn vrouw Ellie ontmoet en met haar trouwt, wat op zich natuurlijk altijd leuk is. Echter zien we in diezelfde minuten ook een zwangerschap die misgaat en dat zijn vrouw komt te overlijden. Halverwege de film wordt Carl continu achterna gezeten door iemand met moordneigingen, die hij sinds zijn jeugd als zijn held had gezien, omdat hij zo graag een zeldzame vogel aan zijn collectie wilt toevoegen. Dit inclusief niet al te lief eruitziende honden. Niet voor de jongsten dus…

Onze conclusie

Al met al was Up dus duidelijk niet wat we hadden verwacht. The feel good really didn’t make us feel good. Natuurlijk wel met een happy ending, maar dat inclusief de paar erg leuke grappen waren gewoon niet genoeg om al het negatieve wat de film bij ons had achtergelaten te compenseren. Misschien was het wel de verwachting gecreëerd door eerdere Pixar films of door vrienden/familie. Desalniettemin kijk ik wel uit naar de volgende Pixar film, als deze maar wel weer wat vrolijker is…