[Uitgespeeld] Trine (PS3)

Tussen al dat over-the-top geweld bij shooters en adventures is het af en toe tijd om een totaal ander soort spel te spelen. Trine is daar eentje van…

Trine is een game die ik niet regelmatig heb gespeeld. De enige momenten dat ik dit spel opstartte was wanneer er gezelschap was om mee te spelen. Trine is namelijk een adventure die uitblinkt in co-op multiplayer. Het basisconcept mag dan misschien wat simpel zijn, de uitwerking ervan is van originele en hoge kwaliteit.

Gameplay

Trine kan het beste worden beschreven als een platform/adventure. De typische fantasy omgevingen, inclusief de bewegende platformen, boobytraps en vijandige skeletten. Je kunt hierbij kiezen uit drie verschillende characters: de dief, de tovenaar en de krijger, met uiteraard elk hun voor en nadeel. Wanneer je met z’n drieën speelt, heeft ieder dus zijn eigen character. Het spel moedigt je aan om samen naar een oplossing te zoeken voor de obstakels die je weg versperren. Hierbij moet goed worden nagedacht over de sterke en zwakke punten van een character.

Graphics

Trine ziet er grafisch best goed uit. Verwacht geen prachtige 3D animaties, want het hele spel wordt getoond vanuit het 2,5D perspectief (wel 3D graphics, maar slechts 2D beweging), vergelijkbaar met Little Big Planet. Maar los daarvan ziet Trine er sprookjesachtig uit, met veel felle kleuren en fantasy omgevingen.

Verhaal

Het verhaal in Trine is echt flinterdun, geen boek waard dus. Het komt uiteindelijk allemaal neer tot het redden van een koninkrijk, maar wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd kan ik me eerlijk gezegd niet meer herinneren. Gelukkig maken de overige aspecten dit goed.

Conclusie

Trine is een vermakelijke game, vooral als je iemand hebt om deze samen mee te spelen. De omgevingspuzzels worden af en toe echt uitdagend, maar de voldoening bij het oplossen ervan ervaar je dan des te meer. De game is enkel via PSN te downloaden. Ga er dus niet naar op zoek in de winkel Hoe dan ook, het is een flinke aanrader!

Een terugblik op mijn verjaardag

Het is alweer ruim twee weken geleden dat ik 26 ben geworden, dus ik vond dat het wel eens tijd werd voor een terugblik/samenvatting van dit evenement… (ahum)

Je bent natuurlijk maar één dag jarig, maar in mijn geval heb ik het vier dagen gevierd. Op mijn verjaardag zelf kwamen zowel mijn ouders als mijn schoonouders op bezoek. We hebben toen lekker friet gehaald (wat anders) en hebben het gewoon gezellig gehad die dag. Een dag later hadden we eerst onze 20-wekenecho en zijn we daarna lekker met z’n drietjes naar de dierentuin gegaan. Aansluitend hieraan hebben we lekker bij de McDonald’s gegeten.

De zaterdag kwam dus veel familie over de vloer. Omdat het weer zo goed was, werd iedereen vrijwel meteen doorverwezen naar de tuin. Daar hebben we zowat de hele dag gezeten. Mijn zus & zwager kwamen ook nog eens logeren, dus dat maakte het ook de dag daarna nog eens extra gezellig. Tot slot een week later kwamen er nog vrienden langs. Met z’n vieren hebben we eigenlijk de hele avond gegamed. Games als Fifa 10 en Virtua Tennis hebben ons de hele avond en nacht bezig gehouden. We zijn namelijk tot zo’n 2 uur ‘s nachts doorgegaan! Je kunt wel stellen dat het heel gezellig was… :)

Nieuwe games

Een verjaardag van mij zou geen verjaardag van mij zijn als ik niet een paar goede games kon toevoegen aan mijn collectie. Van mijn schattige zoontje kreeg de wel erg volwassen game Bayonetta, waar ik nu volop mee bezig ben. Sander bezorgde me een andere hele goede game, namelijk Dragon Age Origins. Een RPG met meerdere verhaallijnen en misschien wel meer dan 100 uur aan gameplay.

Van Carl kreeg ik de door het Nederlandse bedrijf Guerilla geproduceerde shooter Killzone 2 (non-platinum!). Toevallig had ik diezelfde dag deze zelf gekocht, omdat ik hem toevallig ergens goedkoop zag liggen (sorry ’bout that, Carl :P). Toch een erg goed cadeau, dus ben er zeker blij mee! Ik heb toen maar mijn eigen aangekochte versie geruild tegen de game WipEout HD Fury, een game die eerder alleen via PSN te krijgen was, maar nu op Blu-Ray is uitgebracht met het uitbreidingspakket erbij.

En last but not least heb ik nog van mijn verkregen verjaardagsgeld een bijzondere game gekocht: DJ Hero. Deze game is vergelijkbaar met Guitar Hero (g0h!), maar wordt in plaats van een gitaar volledig bestuurd met een draaitafel. Door op het juiste moment gebruik te maken van de crossfader, de draaitafel en de knoppen erop worden meerdere bekende nummers met elkaar gemashed. Erg leuk allemaal, dus ben ook hier alweer flink mee bezig! (weliswaar nog op medium)

Leuke oogst toch? Ik ben in ieder geval de komende tijd verzekerd van een stel goede games die me bezig houden! Voorlopig maar weer even geen games meer kopen… :P

[Uitgespeeld] Guitar Hero 5

Mensen bij mij in de omgeving weten wel van mij dat ik een fervent Guitar Hero speler ben. Voor dit deel heb ik beroep gedaan op een collega, van wie ik het vijfde deel uit de reeks heb kunnen lenen.

Ik ga niet helemaal uitleggen hoe Guitar Hero werkt en wat voor soort game het is. Als je dat niet weet is het gewoonweg niet iets voor jou of heb je de laatste jaren onder een rots geleefd. Toch meer weten, Google maar!

De basics

De gameplay is onveranderd gebleven (which is a good thing). Deze was verslavend en is nog steeds verslavend. De verschillende nieuwe gamemodi heb ik niet allemaal getest, dus daar kan ik geen oordeel over vellen. De basis is gewoon de basis gebleven, en dat is maar goed ook. Guitar Hero 5 is te spelen met verschillende instrumenten en op verschillende moeilijkheidsgraden. Zelf heb ik het spel uitgespeeld met de gitaar en op de hoogste moeilijkheidsgraad (expert).

De setlist

Tja, wat moet ik erover kwijt? Zelf ben ik nooit zo thuis geweest in de rock/metal scene, dus ook deze keer is het grootste deel van de setlist voor mij onbekend. Natuurlijk zijn er een aantal van die nummers die iedereen kent en die ook een genot zijn om te spelen. Neem bijvoorbeeld “Sultans of Swing” van Dire Straits, “Song 2″ van Blur, “2 Minutes To Midnight” van Iron Maiden en “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana. Stuk voor stuk meesterlijke songs en heerlijk om te spelen op zowel gitaar als drums. De rest van de setlist laat ik me niet te veel over uit. Er zitten beter nummers en minder goede tussen, maar over het algemeen zeker niet verkeerd.

Piano spelen met een gitaar?!

Een puntje wat ten opzichte van de vorige delen toch wel heel raar overkwam is het feit dat je in sommige nummers vreemd genoeg ineens piano aan het spelen bent met je gitaar. Dit kwam onder andere voor in “Sympathy for the Devil” van The Rolling Stones en “Do You Feel Like We Do (live) van Peter Frampton. Dit komt niet alleen heel onnatuurlijk over, maar vooral heel geforceerd. Ik snap de reden wel, want dit zou de meest oninteressante nummers nog steeds enigszins leuk moeten maken om te spelen. Helaas werkte dit bij mij niet en zou dit zelfs een reden zijn om die nummer níet meer te kiezen…

Tot slot

Guitar Hero 5 is alweer het zevende GH-spel dat ik volledig heb gespeeld. Ook deze keer is het weer als vanouds, wat allemaal positief is. De setlist was weer vooral onbekend voor mij, maar zeker niet slecht. En het kleine minpuntje dat hiervoor is genoemd doet geen afbreuk aan de basis, die rotsvast staat. Ook dit vijfde deel is dus weer een aanrader!

PlayStation Move neemt de Wii en Project Natal in de zeik!

In een nieuwe reclame voor de PlayStation Move, vooral concurrent van de Wii, neemt deze Sony baas zowel de Wii als het nieuwe Project Natal flink in de zeik. Grappig is wel dat wat hij zegt, eigenlijk ook wel klopt. Het feit dat de Move wel heel erg op de Wii-controller lijkt, laten we voor nu even ter zijde…

[Uitgespeeld] Valkyria Chronicles (PS3)

Na een dikke 33 uur heb ik afgelopen weekend eindelijk een eind weten te breien aan Valkyria Chronicles voor de PS3. Zoals verwacht en gehoopt was het een episch avontuur…

Valkyria Chronicles speelt zich af in een fictief Europa. Het kleine landje Gallia wordt binnengevallen door hun oosterburen The Imperials, die zich hebben gezind op het veroveren van heel Europa. Bij het vernietigen van het stadje Bruhl, de geboorteplaats van onze helden Welkin en Alicia, besluiten ze zich aan te melden bij het leger. De strijd om hun thuis begint.

Het hele spel is stijlvol weergegeven in een boek, opgedeeld in hoofdstukken. De verschillende scènes en missies staan als afbeeldingen op de bladzijdes. Er zit heel veel verhaal in de game, maar uiteindelijk gaat het toch het meest om hoe het speelt.

De gameplay van Valkyria Chronicles is een mix tussen turn-based strategy en action RPG. Voordat een missie begint moet er gekozen worden wie er gaat vechten. Hierbij kun je kiezen uit vijf verschillende klasses, variërend van scouts tot snipers. Bij de start van een missie heb je een X aantal beurten, die je kan spenderen aan uit te voeren acties. Deze bestaan uit een stuk lopen en een aanval. Wanneer je klaar bent, is het de beurt voor de tegenstander. Dit gaat net zo lang door totdat jouw doel bereikt is of je verliest.

De grootsheid van het spel was voor tevens ook het enige minpuntje. Omdat ik zelf weinig tijd heb om te gamen kostte het mij een paar maanden voordat ik klaar was met het spel. Dat neemt niet weg dat het een geweldige game is om te spelen en de fanatiekeling kan nog zeker een 20-tal uurtjes doorgaan met extra vrij te spelen missies. Al met al veel waar voor je geld, maar na ruim 30 uur heb ik nu zin in iets anders… :)

Voor mij is het Valkyria Chronicles avontuur op de PS3 dus afgelopen. Ik zeg heel bewust “op de PS3″, want er is ook een anime serie van gemaakt en er komt (hopelijk dit jaar) een vervolg op het spel. Valkyria Chronicles 2 zal echter wel alleen op de PSP tevoorschijn komen. Mijn PS3 reserveer ik de komende tijd voor Assassin’s Creed II.