Eerst even wat achtergrondinformatie. Vorig jaar hebben de werknemers van Onetomarket een estafette loop gedaan naar het Serious Request glazen huis in Eindhoven. Hiermee hebben wij ons laten sponsoren en de opbrengsten symbolisch naar Eindhoven gebracht. Dit jaar staat het glazen huis in Leiden en ook dit jaar zullen we de loop gaan doen naar het glazen huis. Trainen dus!

Bootcamp

Als voorbereiding voor de loop heeft Onetomarket een bootcamp georganiseerd. In mijn gedachte samen met z’n allen een uurtje hardlopen door het bos en that’s it, but boy I was wrong!

Er waren gewoon twee trainers ingehuurd (Arnhem Bootcamp) en die lieten ons er niet makkelijk van af met een uurtje hardlopen. Daar begon het echter wel mee. We werden opgehaald bij het WTC in Arnhem, waar OTM gevestigd is, en gingen toen rustig hardlopen naar Park Sonsbeek. We kregen flegele reflecterende hesjes met daarop Arnhem Bootcamp!. In het begin riep nog iets van “Ik wist niet dat we zo voor lul gingen lopen!”, maar tien minuten later was dat wel mijn laatste zorg!

Daar aangekomen werd ons uitgelegd wat de bedoeling was en gingen we verder hardlopen het bos in. En toen begon de ellende. Vanuit squat houding explosief de heuvel oprennen en terug, vanuit squat houding de trap in de steile tuin (zie foto) omhoog klimmen, als een gorilla de heuvel oprennen (wat mij scary genoeg erg goed afging) en nog veel meer zware dingen. Daarnaast waren er ook wat leuke teambuilding oefeningen zoals bokspringen, elkaar wegduwen en -trekken en elkaar (proberen te) slaan. Dit allemaal een uur lang met maximaal een minuut rust tussen de bedrijven door.

ZWARTE PIET!!

Voordat we begonnen werd ons nog iets “leuks” uitgelegd. Namelijk de zwarte piet. Gedurende de training zou één van de twee trainers ZWARTE PIET! roepen, dan moest iedereen naar hem toe rennen en op de grond gaan liggen. Degene die als laatste aankwam was de zwarte piet en moest aan het eind van de training een extra oefening doen die verzonnen werd door de rest.

Dit gebeurde uiteindelijk vier keer, en hoewel ik geen enkele keer de laatste was, was ik tóch een keer de zwarte piet. Dit omdat René (bedankt he) al een keer zwarte piet was en het geen tweede keer kon zijn. Andere pieten waren Job en Elles. De opdrachten vielen wel mee gelukkig (slalommen om drie paaltjes en vervolgens eroverheen bokspringen en dat nog een keer).

Laat de pijn niet voor niets zijn!

Afijn, flinke pijn dus. Maar hopelijk is het allemaal niet voor niets. Lopen naar het glazen huis in Leiden doen we natuurlijk niet voor niets. Serious Request 2011 staat in het teken van moeders in oorlogsgebieden en daar willen wij (Onetomarket) natuurlijk ons steentje aan bijdragen. Laat ook mijn pijn dus niet voor niets zijn door ons te steunen in onze queeste. Vorig jaar haalden we samen 6500 euro op en daar willen we graag overheen.

Wil je de moeders in oorlogsgebieden een beetje helpen door onze actie te steunen? Doneer dan nu op Run for Charity door op onderstaande knop te klikken:

Het begon met een feestje naar aanleiding van het alweer 30 jaar oud worden van mijn zus (gefeliciteerd btw!). Wonende in Haarlem wilde ze dit met familie en vrienden vieren in een zaaltje, wat de Kleine Gouverneur werd. Omdat er al het een en ander was gebeurd met parkeergarages in Haarlem, werden we door haar verwezen naar een relatief onbekende kleine garage dichtbij de binnenstad. En daar begon de ellende.

Aankomst bij de garage

Aankomende bij de Ridderstraat 32, waar de parkeergarage zich bevond, was het al meteen zoeken naar de ingang. Deze bleek zich om het hoekje in een doodlopend straatje te bevinden, wat niet was aangegeven. Afijn, kan gebeuren. Betaling was alleen mogelijk met de chipknip (wie verzint dat in hemelsnaam?!), dus de beheerder zal wel uit Nijmegen komen. Goed, daar waren we op voorbereid, dus reden we met een volgeladen chipknip de garage binnen.

Voor ons reed een andere auto naar binnen (bleek later een broer van m’n zwager te zijn), maar hij had problemen met het openen van de slagboom. Dit moest gebeuren door de chipknip in te voeren, maar de pas werd niet geaccepteerd. Na drie verschillende passen geprobeerd te hebben, kwamen we tot de conclusie dat het niet aan ons lag en belde hij de meldkamer. Na twee belletjes en ruim 20 minuten gewacht te hebben werd uiteindelijk de boom op afstand geopend en konden we naar binnen. Het bleek om een storing te gaan in de systemen.

We vroegen ons wel af hoe we dat gingen doen met de betaling, omdat de chipknip werd gebruikt om de tijd bij te houden. Maar goed, dat was latere zorg. We waren intussen al ruim een half uur te laat dus gingen snel naar het feest, niet wetende wat ons later die avond te wachten stond.

Ontsnapping uit de parkeergarage

Na een zeer geslaagd feest vertrokken we na een uur of negen weer naar de parkeergarage. We hadden intussen al gehoord van de broer van mijn zwager, die al een uur eerder was vertrokken, dat de parkeergarage verlaten niet erg soepel verliep. We waren dus al een beetje voorbereid op een stroeve afhandeling.

[21.25] Aankomende bij de garage ging het naar verwachting al snel mis. We hadden immers niet “ingecheckt” met onze chipknip, dus werd de kaart niet herkend. Na een belletje met de meldkamer en uitleg dat het met de storing van die middag te maken had, werd ons toegezegd dat de slagboom werd geopend. Hoopvol reed ik alvast naar de slagboom, maar er gebeurde niets.

[21.32] Lang genoeg gewacht, dus wederom gebeld. We kregen iemand anders aan de lijn die maar weinig begrip toonde. Hij gaf aan dat er iemand onderweg was, maar kon niet zeggen hoe lang het ging duren. “Dus moeten we maar wachten” vroeg ik, waarop er als enige antwoord kwam: “Tenzij u een andere oplossing heeft?”… … grr…

[22.04] Ruim een half uur later nog steeds geen beweging in de slagboom, noch iemand die ons komt helpen. Dus dan maar weer bellen. Nu kregen we een verbaasde reactie, omdat “de surveillant al na 20 minuten er had moeten zijn”. Er werd meteen weer contact gezocht met de surveillant.

[22.10] Surveillant komt eindelijk aankakken. Bleek dat hij niet naar binnen kon met zijn pas en per toeval naar binnen was geloodst door mensen die de garage verlaatten via de voetgangersuitgang. Afijn, diezelfde pas wilde hij ook gebruiken voor het openen van de slagboom, wat verrassend genoeg niet werkte. Dus ging hij maar weer bellen met de meldkamer. Intussen sliep Mylan gelukkig al, in tegenstelling tot Daniel. Hij werd met de minuut onrustiger, omdat hij niet kon slapen. Dus zat er uiteindelijk niets anders op dan even met hem op de arm door de garage te lopen.

[22.28] Het had lang genoeg geduurd. Na ruim een uur gestoeid te hebben met de meldkamer en daarna de surveillant wilden we nu toch echt wel naar huis. De surveillant had inmiddels ook al alle hoeken en gaten van de garage gezien op zoek naar een technische ruimte. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit en werd de slagboom alsnog op afstand geopend door het verpleeghuis dat zich boven de garage bevond. We waren vrij.

Vertrek naar huis

Eindelijk konden we onze reis naar Arnhem beginnen en kon dus ook Daniel lekker slapen. Tegen twaalven waren we aangekomen, wat toch eigenlijk een uur eerder had moeten zijn. Voortaan maar iets meer onderzoek doen naar goede parkeerplaatsen in Haarlem, want in de Ridderstraat zullen ze onze auto niet meer tegenkomen!

Om te vieren dat ze alweer 5 jaar bestonden, zijn de mensen van iBood al enkele weken bezig met het weggeven van prijzen. Zo gaven ze bijna dagelijks een paar Mystery Boxen weg, waar allemaal leuke goodies in zitten, en telkens viste ik ernaast. Totdat gisteren de grandprize, een Panasonic Full HD TV, werd verloot onder alle volgers op Twitter en fans op Facebook. Dit werd bekend gemaakt met de volgende tweet:

Wat volgde was een paar minuten van ongeloof, daarna euforie, een hoop geschreeuw door het gebouw en een hele berg aan mentions op Twitter. Deze waren gelukkig bijna allemaal wel erg positief. Eerder op de dag werden alle volgers al lekker gemaakt met een foto van de doos, waarop ik reageerde met “Ik moet alvast ruimte maken denk ik..“. Blijkbaar was het dus echt nodig, want deze doos staat binnenkort bij mij thuis. Hier ga ik binnenkort maar eens lekker Rock Band 3 op spelen denk ik… :P

Vlak daarna werd ik gebeld door iBood om de verdere gang van zaken te bespreken. Ze komen namelijk persoonlijk de TV brengen en maken daar ook nog een filmpje van om die vervolgens op YouTube te zetten. Maar tegen die tijd kun je hier alweer een nieuwe blogpost verwachten… ;)

Voor degenen die niet zo bekend zijn met LittleBigPlanet, even een korte introductie. In LittleBigPlanet speel je als Sackperson, namelijk een Sackboy of Sackgirl. Hiermee dien je levels uit te spelen in 2,5D, wat wil zeggen dat het speel als een 2D platform spel (als Mario), maar dat er wel verschil is in dieptes. Gaandeweg verzamel je al rennend/vallend/springend/hangend/glijdend/vliegend prijsbubbels waar voorwerpen in zitten die je kan gebruiken voor het aanpassen van je personage of het bouwen van je eigen levels.

Het bijzondere van LittleBigPlanet is de creativiteit waarmee de levels gebouwd zijn. Natuurlijk is een simpele platform game niet echt bijzonder, maar de makers van LBP maken er altijd weer iets vrolijks/grappigs/creatiefs van. Hierdoor wordt elk level weer een compleet nieuwe en frisse ervaring. Daarnaast speelt ook een realistische zwaartekracht een grote rol. Vrijwel alles wat er beweegt, valt of hangt is logisch en is gebonden aan zwaartekrachtsregels. Hier is bij elk level weer erg goed gebruik van gemaakt.

In vergelijking met de PS3-versie van LittleBigPlanet, zijn er natuurlijk al snel een paar verschillen te merken. Zo zijn de graphics een stuk minder gedetailleerd, maar nog steeds wel erg mooi voor een PSP-game. Daarnaast heb je in plaats van drie diepteniveau’s nu slechts twee, wat de gameplay van de PSP-versie alleen maar ten goede komt. Voor de rest komt het allemaal akelig in de buurt van de ervaring die je op de PS3 krijgt, wat ik persoonlijk erg knap gedaan vindt.

Waar in LittleBigPlanet erg op gefocust wordt is het feit dat je zelf je eigen levels kan maken. Dit is leuk als je zelf ook creatief bent en er de tijd voor wilt nemen, want je kan echt je creatieve geest de vrije loop laten. Echter is het nadeel hiervan dat er daardoor vrij weinig levels in het spel zelf zitten. Als je er een aantal uurtjes achter gaat zitten (ik schat een uur of 5) heb je ze allemaal wel uitgespeeld. Je kan echter wel online gaan en levels spelen die door anderen zijn gemaakt, maar dit heb ik zelf niet uitgeprobeerd en kan dus niet vertellen hoe het met het aanbod en de kwaliteit staat.

Al met al vind ik LittleBigPlanet voor de PSP erg geslaagd in het vertalen van de PS3-ervaring naar handheldformaat. Het creatieve design van de levels is nog steeds ongeëvenaard en de sfeervolle muziek laat je helemaal verdrinken in de enorme dosis vrolijkheid die het spel bezit. Iets meer levels hadden er wel in gemogen, maar dat mag de pret niet drukken. Vooral als je zelf lekker aan de gang wilt gaan met het bouwen van levels, maar dat is voor mij helaas niet weggelegd.

1 oktober 2009 was de dag dat ik hier als werknemer binnenstapte. Er ging een wereld voor me open. Ik wist al een beetje van SEO, maar de echte kneepjes van het vak werden mij geleerd door mijn waarde collegae. En nu, een jaar later, blijft het vak me nog steeds met de dag meer boeien.

Gelukkig is het werk niet het enige wat me bevalt bij Onetomarket. De informele sfeer onder de mensen hier is iets waar ik liever niet zonder werk. Dit merkte ik al bij eerdere werkgevers (Orange, BliXem) en ook bij Onetomarket is dat gelukkig het geval. Om ook aan de buitenwereld te laten zien hoe de sfeer hier is, zijn er onlangs ook nieuwe foto’s gemaakt van alle medewerkers, waarvoor iedereen een voorwerp meenam die hem/haar het beste beschrijft. Voor mij was de keuze al snel duidelijk:

Op de komende jaren die ik waarschijnlijk met plezier bij Onetomarket door zal gaan brengen!

Na een bevalling van ruim 10,5 uur kwam onze Daniel op de wereld en we zijn al helemaal in de wolken. Ons kereltje is kerngezond:

• Naam: Daniel Levi
• Tijdstip geboorte: 14.35
• Gewicht: 3730 gram
• Lengte: 52 cm

De bevalling

Het balletje kwam aan het rollen om 4 uur ‘s nachts. Ik lag zelf nog lekker op één oor en kreeg het te horen nadat om half 7 mijn wekker ging. Toen was het natuurlijk snel alle spullen pakken, oma bellen voor het oppassen van Mylan en onderweg naar Ziekenhuis Rijnstate. Daar kwamen we om kwart over 8 aan en was het afwachten hoe de bevalling verder vorderde.

Langzaam maar zeker kwam de bevalling verder op gang en begonnen om kwart voor twee de heftige persweeën. Toen was het binnen een uur gebeurd en kwam onze kleine kerel ter wereld.

En nu?

Moeder en zoon slapen vannacht nog in het ziekenhuis en zullen morgenmiddag naar huis komen. Zelf zal ik nog een paar taken bij Onetomarket afronden en overdragen zodat ik twee weken vrij kan nemen. Deze twee weken kunnen we ons dan lekker richten op onze nieuwe aanwinst en natuurlijk zijn grote broer.

Wanneer we zover zijn om bezoek te kunnen ontvangen, zullen we het direct laten weten. Tot die tijd kan je een berichtje achterlaten met daarin eventueel de wens dat je een keertje op bezoek wilt komen. Hier is alvast een preview:

Het tweede seizoen van House volgt netjes dezelfde formule als het voorgaande seizoen. House is nog steeds dezelfde ongevoelige zak die het telkens maar weer voor elkaar krijgt om te achterhalen wat zijn patiënten mankeert en ze veelal geneest. Elke aflevering behandelt een nieuw geval en heeft een eigen verhaallijn. Tot zover niets nieuws dus.

Door de hele serie loopt er natuurlijk ook nog een persoonlijk verhaal van House, maar ook van zijn team. Zo komen de gevoelens van House voor zijn ex-vrouw weer omhoog, nadat ze aan het eind van het eerste seizoen in het ziekenhuis komt te werken. Tevens merk je ook dat het team steeds meer een familie wordt, dat naar elkaar toe trekt maar ook op elkaar afreageert, met de gevolgen van dien.

Dit tweede seizoen is veel te vergelijken met seizoen 1 en is dan ook niet beter of slechter. Er zitten een aantal sterke afleveringen in en een paar mindere. Persoonlijk had ik meer evolutie gezien in de serie om het interessanter te maken. Wellicht in seizoen 3…

Stiekem hoopten we al vanaf drie weken geleden dat het zou gaan gebeuren. We zijn er namelijk al lang klaar voor. Maar goed, onze kleine indo laat toch weer duidelijk zien wat jam karet betekent. Hopelijk trekt die trend niet door in zijn volwassen leven… :)

Dissidia: Final Fantasy kan beschreven worden als een natte droom van elke hardcore Final Fantasy fan, zoals ik. Het is een vechtspel waarbij de good guys het opnemen tegen de badguys van de eerste 10 Final Fantasy delen. Elk deel heeft dus zijn eigen held en vijand. Vechtende tegen elkaar in een wereld die neigt naar de apocalyps, worden ze aangestuurd door Cosmos (de goeie) en Chaos (de slechte) in een strijd voor het behouden van het goede.

Voor de fans die een RPG hadden verwacht, heb ik geen goed nieuws. Het is namelijk een redelijk innovatieve vechtgame geworden. In een 3D arena, die varieert van zwevende kastelen tot het heelal, moet je je tegenstander achterna zitten, ontwijken, maar natuurlijk bovenal een flink pak slaag geven. Hier kan je verschillende aanvallen zelf samenstellen en wordt het aanbod uitgebreider naar mate je sterker wordt. Hierdoor kan je jouw personage helemaal personaliseren en heb je jouw perfecte vechter.

Het verhaal erg simpel in elkaar gezet, wat we niet gewend zijn van Square-Enix. Elke vechter moet op zoek gaan naar een kristal waarmee ze uiteindelijk het kwade zouden kunnen verslaan. Elke vechter maakt op die manier dus ook zijn eigen avontuur mee en worden ze geconfronteerd met hun eigen vijand. Oppervlakkiger kan het dus eigenlijk niet. Gelukkig maakt het diepe vechtsysteem het meer dan goed.

Grafisch ziet Dissidia: Final Fantasy er erg goed uit. Deze zijn te vergelijken met de graphics van de eerste Kingdom Hearts op de PS2. Deze zitten meer dan goed dus. Qua geluid ook niets te klagen. De muziek is afkomstig van respectievelijk de 10 Final Fantasy delen en zijn voor deze game modern geremixt. Ook dit klinkt erg goed.

Al met al is Dissidia een goede ode aan de eerste 10 delen van de Final Fantasy serie. Ik heb mezelf wel opgevreten tijdens de laatste eindbaas, maar de voldoening was na de zo’n 50 pogingen alleen maar groter. Een aanrader aan elke Final Fantasy fan die het niet erg vindt eens af te wijken van het vertrouwde RPG-genre. Ik heb me vermaakt!

Vanaf de eerste aflevering weet je meteen waar je mee te maken hebt: een radicale dokter die het woord “taboe” niet kent en nooit rekening houdt met de gevoelens van de mens. Echter is hij niet voor niets de beste diagnosticus en weet hij altijd wel te achterhalen wat de patiënt in kwestie mankeert.

De structuur is vergelijkbaar met series als Crime Scene Investigation, wat inhoudt dat elke aflevering op zich staat en een eigen verhaal heeft. Dit draait natuurlijk altijd om een patiënt, waarvan de ziekte een mysterie blijkt te zijn. Echter wordt dit verhaal dus wel aan het eind van de aflevering weer afgesloten. Dit maakt het makkelijk om de serie af te zetten na een aflevering, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Dexter, waarbij je na elke aflevering meteen wilt beginnen aan de volgende.

Naast de korte verhalen loopt er natuurlijk ook de persoonlijk verhaallijn door de serie van House en ook zijn team: Foreman, Chase en Cameron. Je komt erachter waarom hij zo afstandelijk is en hoe het komt dat hij al vanaf de eerste aflevering mank loopt en verslaafd is aan pijnstillers. Je merkt dat deze persoonlijk aspecten steeds meer aan bod komen gedurende de serie, wat de serie leuker maakt om te volgen.

House is een aparte serie en ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die er niet tegen kunnen. De houding van House is erg ongevoelig en helemaal wanneer je iets persoonlijks in een patiënt herkent kan dat soms hard aankomen. Toch is het een leuke serie om te volgen, wat mede komt door de sarcastische humor van de dokter. Nog 5 seizoenen te gaan… :)