Na een bevalling van ruim 10,5 uur kwam onze Daniel op de wereld en we zijn al helemaal in de wolken. Ons kereltje is kerngezond:

• Naam: Daniel Levi
• Tijdstip geboorte: 14.35
• Gewicht: 3730 gram
• Lengte: 52 cm

De bevalling

Het balletje kwam aan het rollen om 4 uur ’s nachts. Ik lag zelf nog lekker op één oor en kreeg het te horen nadat om half 7 mijn wekker ging. Toen was het natuurlijk snel alle spullen pakken, oma bellen voor het oppassen van Mylan en onderweg naar Ziekenhuis Rijnstate. Daar kwamen we om kwart over 8 aan en was het afwachten hoe de bevalling verder vorderde.

Langzaam maar zeker kwam de bevalling verder op gang en begonnen om kwart voor twee de heftige persweeën. Toen was het binnen een uur gebeurd en kwam onze kleine kerel ter wereld.

En nu?

Moeder en zoon slapen vannacht nog in het ziekenhuis en zullen morgenmiddag naar huis komen. Zelf zal ik nog een paar taken bij Onetomarket afronden en overdragen zodat ik twee weken vrij kan nemen. Deze twee weken kunnen we ons dan lekker richten op onze nieuwe aanwinst en natuurlijk zijn grote broer.

Wanneer we zover zijn om bezoek te kunnen ontvangen, zullen we het direct laten weten. Tot die tijd kan je een berichtje achterlaten met daarin eventueel de wens dat je een keertje op bezoek wilt komen. Hier is alvast een preview:

Het tweede seizoen van House volgt netjes dezelfde formule als het voorgaande seizoen. House is nog steeds dezelfde ongevoelige zak die het telkens maar weer voor elkaar krijgt om te achterhalen wat zijn patiënten mankeert en ze veelal geneest. Elke aflevering behandelt een nieuw geval en heeft een eigen verhaallijn. Tot zover niets nieuws dus.

Door de hele serie loopt er natuurlijk ook nog een persoonlijk verhaal van House, maar ook van zijn team. Zo komen de gevoelens van House voor zijn ex-vrouw weer omhoog, nadat ze aan het eind van het eerste seizoen in het ziekenhuis komt te werken. Tevens merk je ook dat het team steeds meer een familie wordt, dat naar elkaar toe trekt maar ook op elkaar afreageert, met de gevolgen van dien.

Dit tweede seizoen is veel te vergelijken met seizoen 1 en is dan ook niet beter of slechter. Er zitten een aantal sterke afleveringen in en een paar mindere. Persoonlijk had ik meer evolutie gezien in de serie om het interessanter te maken. Wellicht in seizoen 3…

Stiekem hoopten we al vanaf drie weken geleden dat het zou gaan gebeuren. We zijn er namelijk al lang klaar voor. Maar goed, onze kleine indo laat toch weer duidelijk zien wat jam karet betekent. Hopelijk trekt die trend niet door in zijn volwassen leven… :)

Dissidia: Final Fantasy kan beschreven worden als een natte droom van elke hardcore Final Fantasy fan, zoals ik. Het is een vechtspel waarbij de good guys het opnemen tegen de badguys van de eerste 10 Final Fantasy delen. Elk deel heeft dus zijn eigen held en vijand. Vechtende tegen elkaar in een wereld die neigt naar de apocalyps, worden ze aangestuurd door Cosmos (de goeie) en Chaos (de slechte) in een strijd voor het behouden van het goede.

Voor de fans die een RPG hadden verwacht, heb ik geen goed nieuws. Het is namelijk een redelijk innovatieve vechtgame geworden. In een 3D arena, die varieert van zwevende kastelen tot het heelal, moet je je tegenstander achterna zitten, ontwijken, maar natuurlijk bovenal een flink pak slaag geven. Hier kan je verschillende aanvallen zelf samenstellen en wordt het aanbod uitgebreider naar mate je sterker wordt. Hierdoor kan je jouw personage helemaal personaliseren en heb je jouw perfecte vechter.

Het verhaal erg simpel in elkaar gezet, wat we niet gewend zijn van Square-Enix. Elke vechter moet op zoek gaan naar een kristal waarmee ze uiteindelijk het kwade zouden kunnen verslaan. Elke vechter maakt op die manier dus ook zijn eigen avontuur mee en worden ze geconfronteerd met hun eigen vijand. Oppervlakkiger kan het dus eigenlijk niet. Gelukkig maakt het diepe vechtsysteem het meer dan goed.

Grafisch ziet Dissidia: Final Fantasy er erg goed uit. Deze zijn te vergelijken met de graphics van de eerste Kingdom Hearts op de PS2. Deze zitten meer dan goed dus. Qua geluid ook niets te klagen. De muziek is afkomstig van respectievelijk de 10 Final Fantasy delen en zijn voor deze game modern geremixt. Ook dit klinkt erg goed.

Al met al is Dissidia een goede ode aan de eerste 10 delen van de Final Fantasy serie. Ik heb mezelf wel opgevreten tijdens de laatste eindbaas, maar de voldoening was na de zo’n 50 pogingen alleen maar groter. Een aanrader aan elke Final Fantasy fan die het niet erg vindt eens af te wijken van het vertrouwde RPG-genre. Ik heb me vermaakt!

Vanaf de eerste aflevering weet je meteen waar je mee te maken hebt: een radicale dokter die het woord “taboe” niet kent en nooit rekening houdt met de gevoelens van de mens. Echter is hij niet voor niets de beste diagnosticus en weet hij altijd wel te achterhalen wat de patiënt in kwestie mankeert.

De structuur is vergelijkbaar met series als Crime Scene Investigation, wat inhoudt dat elke aflevering op zich staat en een eigen verhaal heeft. Dit draait natuurlijk altijd om een patiënt, waarvan de ziekte een mysterie blijkt te zijn. Echter wordt dit verhaal dus wel aan het eind van de aflevering weer afgesloten. Dit maakt het makkelijk om de serie af te zetten na een aflevering, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Dexter, waarbij je na elke aflevering meteen wilt beginnen aan de volgende.

Naast de korte verhalen loopt er natuurlijk ook de persoonlijk verhaallijn door de serie van House en ook zijn team: Foreman, Chase en Cameron. Je komt erachter waarom hij zo afstandelijk is en hoe het komt dat hij al vanaf de eerste aflevering mank loopt en verslaafd is aan pijnstillers. Je merkt dat deze persoonlijk aspecten steeds meer aan bod komen gedurende de serie, wat de serie leuker maakt om te volgen.

House is een aparte serie en ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die er niet tegen kunnen. De houding van House is erg ongevoelig en helemaal wanneer je iets persoonlijks in een patiënt herkent kan dat soms hard aankomen. Toch is het een leuke serie om te volgen, wat mede komt door de sarcastische humor van de dokter. Nog 5 seizoenen te gaan… :)

In de afgelopen maanden hebben zijn we regelmatig bij de gynaecoloog geweest voor een controle van ons kereltje. Gelukkig was het elke keer weer positief en kunnen we ons klaar gaan maken voor de kerngezonde jongen. We zijn er dan ook helemaal klaar voor!

Poll @ work

Hier bij Onetomarket zijn ze ook erg met de zwangerschap bezig. Zo hebben ze een poll gelanceerd waarbij iedereen moet raden wanneer de geboorte plaatsvindt, wat de lengte en het gewicht gaat worden, maar ook vooral hoe de baby gaat heten. Natuurlijk is de keuze te groot om een redelijke kans te maken, dus heb ik ze een paar hints gegeven. En weet je wat? De naam is nog geraden ook! Ze weten echter nog steeds niet welke het nou precies gaat worden, hoewel er een paar zijn die het denken te “weten”…

De laatste weken

De laatste weken begint Natalie het toch wel echt te merken. Pijn in de rug, pijn in de benen en krampen in de buik maken de zwangerschap er niet makkelijker op. Als het aan haar ligt begint de bevalling dus liever vandaag dan morgen. Ik geef haar geen ongelijk hoor, laat de baby maar komen!

Onze favoriete seriemoordenaar is vader geworden en heeft sinds de geboorte al bijna geen oog meer dichtgedaan. Dit komt natuurlijk allemaal niet goed uit bij zijn dagelijkse bezigheden: voor zijn gezin zorgen, werken als forensisch rechercheur en natuurlijk killing the bad guys. Helemaal niet als hij iemand op het oog heeft die verdacht veel overeenkomsten heeft met zichzelf.

In plaats van zijn gewoonlijke ritueel uit te voeren besluit hij kennis met hem te maken. Dit omdat hij zich afvraagt hoe zijn collega het allemaal bolwerkt: gezin, werk en moorden. Echter loopt het natuurlijk niet zoals hij verwacht en maakt hij hiermee een grotere vijand dan dat hij ooit heeft gehad.

Gedurende de seizoenen zie je dat Dexter steeds meer verandert. Hij blijft last hebben van zijn “dark passenger”. Zijn relatie met Rita, die in de eerste alleen onderdeel uitmaakte van zijn cover, wordt steeds belangrijker en hij begint steeds meer persoonlijke gevoelens te kweken. Zeker nadat hij met Rita trouwde en vader werd. Zijn groeiende gevoel van verantwoordelijkheid maken hem steeds meer menselijk, en dus ook steeds meer kwetsbaar…

Seizoen 4 van Dexter is weer een seizoen vol spanning. Al vanaf de eerste minuut zit je in (onterechte) spanning. Elke aflevering is weer even interessant als de voorgaande, waardoor je eigenlijk niet kan stoppen met kijken. Weer een seizoen van topniveau dus. Wel een beetje jammer van… mja… you know…

Er waren helaas geen bekenden die ze wilden overnemen, dus was ik genoodzaakt het iets agressiever aan te pakken. Dat deed ik door een advertentie op Marktplaats te zetten, waarin ik de vogels gratis aanbood. Dat hielp, want binnen 24 uur had ik 9 reacties per email en werd ik in totaal door 5 verschillende nummers gebeld.

Omdat we ze niet meteen aan de eerste de beste weg wilden geven, hebben we eerst goed gelet op de manier van reageren. Ruim 80% kwam erg onpersoonlijk over en leken alleen maar te reageren omdat het gratis was. We hebben er twee tussenuit gepikt die we wat vragen wilden stellen en uiteindelijk zijn we zover dat één van die twee, die ook nog eens in dezelfde wijk woont, de vogels morgen komt ophalen.

In de eerste instantie leek het allemaal een beetje snel te gaan, maar hoe langer we eraan gewend waren, hoe meer we tot de conclusie kwamen dat het toch echt de beste keuze was. Voor ons, maar ook voor Peach en Mus. We zullen hun geschreeuw, rotzooi en uitwerpselen verspreid door de kamer niet gaan missen. Hun gezelligheid wel…

[UPDATE] Ze zijn verhuisd!

Gisteren is het dan toch echt gebeurd, ze zijn verhuisd. Ze werden opgehaald met een naar mijn mening inventieve steekkar: een omgebouwde wandelwagen. Peach & Mus wisten niet wat ze overkwamen, maar kwamen gelukkig wel heelhuids aan. Naar wat we hoorden voelden ze zich al snel aardig thuis. Over een paar weken gaan we ze een bezoekje brengen en hopelijk hebben ze het daar dan erg naar hun zin!

Graag wil ik jullie even op de hoogte brengen van wat er allemaal is gebeurd de afgelopen maanden. Dat is natuurlijk meer dan een paar series kijken en gamen. Daarnaast neem ik ook graag even een kijkje in de nabije toekomst.

Vakantie in Duinrell (featuring Karolina)

Eind juni/begin juli zijn we met het gezin lekker een midweekje naar Duinrell gegaan, om daar eens lekker lol te gaan beleven en deze keer was Karolina ook van de partij! Ze was via Pax Kinderhulp weer drie weken in Nederland om de dagelijkse Poolse sleur te ontkomen. En ze had het getroffen, want ze kon dus lekker mee naar Duinrell!

Daar hebben vooral de twee kinderen de tijd van hun leven gehad. Mylan kreeg maar geen genoeg van de Splash, terwijl Karolina het liefst 10 keer achter elkaar in de kikkerachtbaan ging. Daarnaast was natuurlijk ook het Tikibad een grote hit bij de twee. De grote glijbaan was natuurlijk hartstikke spannend voor Mylan en hij kon er dan ook geen genoeg van krijgen. Zelf was ik er minder weg van, omdat ik hem elke keer al die trappen op kon tillen… Zelfde verhaal bij een donkere glijbaan met bootjes, die ook elke keer naar boven getild moest worden. Daar was Karolina dan weer erg fan van.

Al met al veel lol gehad dus. De kinderen hebben de tijd van hun leven gehad en wij zijn alles behalve uitgerust. Gelukkig had ik de twee weken erna, de tijd dat Karolina nog bij ons bleef, 50% van de tijd verlof opgenomen. Zo konden we nog rustig even naar de Efteling en thuis rustig SNES spelen en uitrusten. Het waren drie weken hectiek, lol, SNES, McDonald’s/friet, ijslollies en gezelligheid.

Van de makers van Heavy Rain kwam eerder al Fahrenheit op de PlayStation 2 uit. Ook deze game trachtte een filmische ervaring neer te zetten met een dynamisch verhaal. Door de beperkingen van de PS2 kwam de volledige potentie van de game niet helemaal naar buiten. Met de rekenkracht van de PS3 maken ze dat met Heavy Rain meer dan goed.

Het verhaal

De film game begint met Ethan Mars, die een gelukkig leven leidt met een vrouw en twee kinderen. Dit leven wordt omgegooid wanneer Ethan zijn zoon Jason verliest in een druk winkelcentrum, wat uiteindelijk leidt tot de dood van zijn zoon. Logischerwijs geeft hij zichzelf de schuld en verwaarloost hij zijn leven en de relatie met zijn vrouw. Hij doet zijn best om voor zijn overgebleven zoon Shaun te zorgen, maar hij blijft zich na 2 jaar nog down voelen. Dan verdwijnt plotseling zijn zoon en het heeft er alle schijn van dat dit het werk is van de Origami Killer.

De Origami Killer is een moordenaar die jonge jongens dood door verdrinking in regenwater. Dit gebeurde meestal 4 dagen na verdwijning, en dus gaat Ethan haastig op zoek naar zijn zoon. Tijdens zijn zoektoch komt hij in aanraking met de andere speelbare personages in het spel, waaronder Madison Paige (een journaliste), Norman Jayden (een FBI profiler) en Scott Shelby (een privédetective). Elk van deze personages hebben hun eigen verhaal en zo hun eigen redenen om op zoek te gaan naar de Origami Killer.

Interactieve film

Zoals ik al zei neigt Heavy Rain meer naar een film dan naar een game. Om een goede controle te houden over de ervaring van de gamer, heb je beperkte mogelijkheid tijdens het spelen. In plaats daarvan is de invloed die je hebt over het verhaal wel bepalend in hoe het verhaal vordert en uiteindelijk dus ook eindigt. Zit je met een personage in een dodelijke situatie? Dan bepaalt jouw dood of overleven wat er in de rest van het verhaal gebeurt.

Kortom, jouw keuzes bepalen hoe het verhaal verloopt en eindigt. En Heavy Rain schijnt meer dan 10 verschillende eindes te hebben voor de verschillende personages, waar er dus ook combinaties van mogelijk zijn. Overleven alle personages? Dan heb je het hollywood einde. Gaan er echter te veel dood, dan ontloopt de moordenaar zijn straf en loopt het slecht af. Keuzes, keuzes, keuzes…

Unieke ervaring

Heavy Rain is een unieke game en biedt een unieke ervaring. Af en toe vergeet je echt dat het een game is en je niet een film aan het kijken bent. De spanning laat je soms letterlijk op het puntje van de stoel/bank zitten. Soms baalde ik zelfs dat het niet een film was en ik dus zelf voor een happy end moest zorgen. Een game met ongeëvenaarde kracht om emoties op gamecharacters weer te geven. Dit met prachtige graphics maken van Heavy Rain een spel die je als gamer en als filmliefhebber gespeeld moet hebben!