Het leed dat parkeren in Haarlem heet

januari 30th, 2011 | Door in Zomaar

Het is alweer een poos geleden dat ik de tijd heb genomen om een blogpost te schrijven, maar na een ervaring van gisteren begonnen mijn vingers nu eenmaal te tintelen om frustraties met de rest van de wereld te delen.

Het begon met een feestje naar aanleiding van het alweer 30 jaar oud worden van mijn zus (gefeliciteerd btw!). Wonende in Haarlem wilde ze dit met familie en vrienden vieren in een zaaltje, wat de Kleine Gouverneur werd. Omdat er al het een en ander was gebeurd met parkeergarages in Haarlem, werden we door haar verwezen naar een relatief onbekende kleine garage dichtbij de binnenstad. En daar begon de ellende.

Aankomst bij de garage

Aankomende bij de Ridderstraat 32, waar de parkeergarage zich bevond, was het al meteen zoeken naar de ingang. Deze bleek zich om het hoekje in een doodlopend straatje te bevinden, wat niet was aangegeven. Afijn, kan gebeuren. Betaling was alleen mogelijk met de chipknip (wie verzint dat in hemelsnaam?!), dus de beheerder zal wel uit Nijmegen komen. Goed, daar waren we op voorbereid, dus reden we met een volgeladen chipknip de garage binnen.

Voor ons reed een andere auto naar binnen (bleek later een broer van m’n zwager te zijn), maar hij had problemen met het openen van de slagboom. Dit moest gebeuren door de chipknip in te voeren, maar de pas werd niet geaccepteerd. Na drie verschillende passen geprobeerd te hebben, kwamen we tot de conclusie dat het niet aan ons lag en belde hij de meldkamer. Na twee belletjes en ruim 20 minuten gewacht te hebben werd uiteindelijk de boom op afstand geopend en konden we naar binnen. Het bleek om een storing te gaan in de systemen.

We vroegen ons wel af hoe we dat gingen doen met de betaling, omdat de chipknip werd gebruikt om de tijd bij te houden. Maar goed, dat was latere zorg. We waren intussen al ruim een half uur te laat dus gingen snel naar het feest, niet wetende wat ons later die avond te wachten stond.

Haarlem by night

Ontsnapping uit de parkeergarage

Na een zeer geslaagd feest vertrokken we na een uur of negen weer naar de parkeergarage. We hadden intussen al gehoord van de broer van mijn zwager, die al een uur eerder was vertrokken, dat de parkeergarage verlaten niet erg soepel verliep. We waren dus al een beetje voorbereid op een stroeve afhandeling.

[21.25] Aankomende bij de garage ging het naar verwachting al snel mis. We hadden immers niet “ingecheckt” met onze chipknip, dus werd de kaart niet herkend. Na een belletje met de meldkamer en uitleg dat het met de storing van die middag te maken had, werd ons toegezegd dat de slagboom werd geopend. Hoopvol reed ik alvast naar de slagboom, maar er gebeurde niets.

[21.32] Lang genoeg gewacht, dus wederom gebeld. We kregen iemand anders aan de lijn die maar weinig begrip toonde. Hij gaf aan dat er iemand onderweg was, maar kon niet zeggen hoe lang het ging duren. “Dus moeten we maar wachten” vroeg ik, waarop er als enige antwoord kwam: “Tenzij u een andere oplossing heeft?”… … grr…

[22.04] Ruim een half uur later nog steeds geen beweging in de slagboom, noch iemand die ons komt helpen. Dus dan maar weer bellen. Nu kregen we een verbaasde reactie, omdat “de surveillant al na 20 minuten er had moeten zijn”. Er werd meteen weer contact gezocht met de surveillant.

[22.10] Surveillant komt eindelijk aankakken. Bleek dat hij niet naar binnen kon met zijn pas en per toeval naar binnen was geloodst door mensen die de garage verlaatten via de voetgangersuitgang. Afijn, diezelfde pas wilde hij ook gebruiken voor het openen van de slagboom, wat verrassend genoeg niet werkte. Dus ging hij maar weer bellen met de meldkamer. Intussen sliep Mylan gelukkig al, in tegenstelling tot Daniel. Hij werd met de minuut onrustiger, omdat hij niet kon slapen. Dus zat er uiteindelijk niets anders op dan even met hem op de arm door de garage te lopen.

[22.28] Het had lang genoeg geduurd. Na ruim een uur gestoeid te hebben met de meldkamer en daarna de surveillant wilden we nu toch echt wel naar huis. De surveillant had inmiddels ook al alle hoeken en gaten van de garage gezien op zoek naar een technische ruimte. Uiteindelijk kwam het hoge woord eruit en werd de slagboom alsnog op afstand geopend door het verpleeghuis dat zich boven de garage bevond. We waren vrij.

Vertrek naar huis

Eindelijk konden we onze reis naar postcode Arnhem beginnen en kon dus ook Daniel lekker slapen. Tegen twaalven waren we aangekomen, wat toch eigenlijk een uur eerder had moeten zijn. Voortaan maar iets meer onderzoek doen naar goede parkeerplaatsen in Haarlem, want in de Ridderstraat zullen ze onze auto niet meer tegenkomen!

Geen reacties »

Nieuwe TV gewonnen! Thanx @iBood!

oktober 5th, 2010 | Door in Zomaar

iBood logoGisteren was een dag als alle anderen. Een maandag @ work, lekker aan het werk. Totdat er aan het eind van de dag door iBood een winnaar werd getrokken voor de Panasonic TV die werd verloot. Driemaal raden wie dat was…

Om te vieren dat ze alweer 5 jaar bestonden, zijn de mensen van iBood al enkele weken bezig met het weggeven van prijzen. Zo gaven ze bijna dagelijks een paar Mystery Boxen weg, waar allemaal leuke goodies in zitten, en telkens viste ik ernaast. Totdat gisteren de grandprize, een Panasonic Full HD TV, werd verloot onder alle volgers op Twitter en fans op Facebook. Dit werd bekend gemaakt met de volgende tweet:

Wat volgde was een paar minuten van ongeloof, daarna euforie, een hoop geschreeuw door het gebouw en een hele berg aan mentions op Twitter. Deze waren gelukkig bijna allemaal wel erg positief. Eerder op de dag werden alle volgers al lekker gemaakt met een foto van de doos, waarop ik reageerde met “Ik moet alvast ruimte maken denk ik..“. Blijkbaar was het dus echt nodig, want deze doos staat binnenkort bij mij thuis. Hier ga ik binnenkort maar eens lekker Rock Band 3 op spelen denk ik… :P

ibood TV

Vlak daarna werd ik gebeld door iBood om de verdere gang van zaken te bespreken. Ze komen namelijk persoonlijk de TV brengen en maken daar ook nog een filmpje van om die vervolgens op YouTube te zetten. Maar tegen die tijd kun je hier alweer een nieuwe blogpost verwachten… ;)

8 reacties »

One-year-tomarket

oktober 1st, 2010 | Door in Zomaar

OnetomarketWat gaat de tijd toch weer snel. Vandaag is het alweer precies een jaar geleden dat ik bij Onetomarket aan de slag ben gegaan als SEO Consultant!

1 oktober 2009 was de dag dat ik hier als werknemer binnenstapte. Er ging een wereld voor me open. Ik wist al een beetje van SEO, maar de echte kneepjes van het vak werden mij geleerd door mijn waarde collegae. En nu, een jaar later, blijft het vak me nog steeds met de dag meer boeien.

Gelukkig is het werk niet het enige wat me bevalt bij Onetomarket. De informele sfeer onder de mensen hier is iets waar ik liever niet zonder werk. Dit merkte ik al bij eerdere werkgevers (Orange, BliXem) en ook bij Onetomarket is dat gelukkig het geval. Om ook aan de buitenwereld te laten zien hoe de sfeer hier is, zijn er onlangs ook nieuwe foto’s gemaakt van alle medewerkers, waarvoor iedereen een voorwerp meenam die hem/haar het beste beschrijft. Voor mij was de keuze al snel duidelijk:

Me + guitar + controller

Op de komende jaren die ik waarschijnlijk met plezier bij Onetomarket door zal gaan brengen!

Geen reacties »

Daniel is geboren!

september 3rd, 2010 | Door in Zomaar

Beschuit met muisjesNa ruim 9 maanden is het eindelijk zover en is Daniel vanmiddag geboren! Moeder en kind maken het gelukkig beiden goed en vader en broer zijn dolenthousiast.

Na een bevalling van ruim 10,5 uur kwam onze Daniel op de wereld en we zijn al helemaal in de wolken. Ons kereltje is kerngezond:

  • Naam: Daniel Levi
  • Tijdstip geboorte: 14.35
  • Gewicht: 3730 gram
  • Lengte: 52 cm

De bevalling

Het balletje kwam aan het rollen om 4 uur ’s nachts. Ik lag zelf nog lekker op één oor en kreeg het te horen nadat om half 7 mijn wekker ging. Toen was het natuurlijk snel alle spullen pakken, oma bellen voor het oppassen van Mylan en onderweg naar Ziekenhuis Rijnstate. Daar kwamen we om kwart over 8 aan en was het afwachten hoe de bevalling verder vorderde.

Langzaam maar zeker kwam de bevalling verder op gang en begonnen om kwart voor twee de heftige persweeën. Toen was het binnen een uur gebeurd en kwam onze kleine kerel ter wereld.

En nu?

Moeder en zoon slapen vannacht nog in het ziekenhuis en zullen morgenmiddag naar huis komen. Zelf zal ik nog een paar taken bij Onetomarket afronden en overdragen zodat ik twee weken vrij kan nemen. Deze twee weken kunnen we ons dan lekker richten op onze nieuwe aanwinst en natuurlijk zijn grote broer.

Wanneer we zover zijn om bezoek te kunnen ontvangen, zullen we het direct laten weten. Tot die tijd kan je een berichtje achterlaten met daarin eventueel de wens dat je een keertje op bezoek wilt komen. Hier is alvast een preview:

Ik en Daniel

9 reacties »

26 augustus… en nog steeds niets! :(

augustus 26th, 2010 | Door in Zomaar

Wachten is nooit leuk. Vooral niet wanneer je wacht op de volgende grote stap in je leven. Inmiddels is het namelijk alweer 26 augustus, de dag dat de komst van onze nieuwe jongen gepland is, maar nog steeds is de kleine niet in zicht…

Stiekem hoopten we al vanaf drie weken geleden dat het zou gaan gebeuren. We zijn er namelijk al lang klaar voor. Maar goed, onze kleine indo laat toch weer duidelijk zien wat jam karet betekent. Hopelijk trekt die trend niet door in zijn volwassen leven… :)

2 reacties »