Het tweede seizoen van House volgt netjes dezelfde formule als het voorgaande seizoen. House is nog steeds dezelfde ongevoelige zak die het telkens maar weer voor elkaar krijgt om te achterhalen wat zijn patiënten mankeert en ze veelal geneest. Elke aflevering behandelt een nieuw geval en heeft een eigen verhaallijn. Tot zover niets nieuws dus.

Door de hele serie loopt er natuurlijk ook nog een persoonlijk verhaal van House, maar ook van zijn team. Zo komen de gevoelens van House voor zijn ex-vrouw weer omhoog, nadat ze aan het eind van het eerste seizoen in het ziekenhuis komt te werken. Tevens merk je ook dat het team steeds meer een familie wordt, dat naar elkaar toe trekt maar ook op elkaar afreageert, met de gevolgen van dien.

Dit tweede seizoen is veel te vergelijken met seizoen 1 en is dan ook niet beter of slechter. Er zitten een aantal sterke afleveringen in en een paar mindere. Persoonlijk had ik meer evolutie gezien in de serie om het interessanter te maken. Wellicht in seizoen 3…

Vanaf de eerste aflevering weet je meteen waar je mee te maken hebt: een radicale dokter die het woord “taboe” niet kent en nooit rekening houdt met de gevoelens van de mens. Echter is hij niet voor niets de beste diagnosticus en weet hij altijd wel te achterhalen wat de patiënt in kwestie mankeert.

De structuur is vergelijkbaar met series als Crime Scene Investigation, wat inhoudt dat elke aflevering op zich staat en een eigen verhaal heeft. Dit draait natuurlijk altijd om een patiënt, waarvan de ziekte een mysterie blijkt te zijn. Echter wordt dit verhaal dus wel aan het eind van de aflevering weer afgesloten. Dit maakt het makkelijk om de serie af te zetten na een aflevering, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Dexter, waarbij je na elke aflevering meteen wilt beginnen aan de volgende.

Naast de korte verhalen loopt er natuurlijk ook de persoonlijk verhaallijn door de serie van House en ook zijn team: Foreman, Chase en Cameron. Je komt erachter waarom hij zo afstandelijk is en hoe het komt dat hij al vanaf de eerste aflevering mank loopt en verslaafd is aan pijnstillers. Je merkt dat deze persoonlijk aspecten steeds meer aan bod komen gedurende de serie, wat de serie leuker maakt om te volgen.

House is een aparte serie en ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die er niet tegen kunnen. De houding van House is erg ongevoelig en helemaal wanneer je iets persoonlijks in een patiënt herkent kan dat soms hard aankomen. Toch is het een leuke serie om te volgen, wat mede komt door de sarcastische humor van de dokter. Nog 5 seizoenen te gaan… :)

Onze favoriete seriemoordenaar is vader geworden en heeft sinds de geboorte al bijna geen oog meer dichtgedaan. Dit komt natuurlijk allemaal niet goed uit bij zijn dagelijkse bezigheden: voor zijn gezin zorgen, werken als forensisch rechercheur en natuurlijk killing the bad guys. Helemaal niet als hij iemand op het oog heeft die verdacht veel overeenkomsten heeft met zichzelf.

In plaats van zijn gewoonlijke ritueel uit te voeren besluit hij kennis met hem te maken. Dit omdat hij zich afvraagt hoe zijn collega het allemaal bolwerkt: gezin, werk en moorden. Echter loopt het natuurlijk niet zoals hij verwacht en maakt hij hiermee een grotere vijand dan dat hij ooit heeft gehad.

Gedurende de seizoenen zie je dat Dexter steeds meer verandert. Hij blijft last hebben van zijn “dark passenger”. Zijn relatie met Rita, die in de eerste alleen onderdeel uitmaakte van zijn cover, wordt steeds belangrijker en hij begint steeds meer persoonlijke gevoelens te kweken. Zeker nadat hij met Rita trouwde en vader werd. Zijn groeiende gevoel van verantwoordelijkheid maken hem steeds meer menselijk, en dus ook steeds meer kwetsbaar…

Seizoen 4 van Dexter is weer een seizoen vol spanning. Al vanaf de eerste minuut zit je in (onterechte) spanning. Elke aflevering is weer even interessant als de voorgaande, waardoor je eigenlijk niet kan stoppen met kijken. Weer een seizoen van topniveau dus. Wel een beetje jammer van… mja… you know…

Seizoen 6 moest dan toch eindelijk verklaringen gaan brengen op de mysteries die zo roekeloos in de voorgaande seizoenen zijn aangekaart. Dat waren er echter zo veel, dat één seizoen van 17 afleveringen eigenlijk niet bevredigend kan zijn. Helaas is dat in mijn mening dan ook het geval.

Dit laatste seizoen begint erg verwarrend, namelijk met een alternatief verleden dat het vliegtuig niet neerstort. Gedurende de afleveringen krijg je steeds meer te zien hoe het leven van de passagiers zou zijn als dit de realiteit zou zijn. Deze alternatieve realiteit wordt afgewisseld met de gebeurtenissen op het eiland na de bom. Deze wordt er ook niet logischer op na de introductie van een nieuwe groep van mensen op het eiland.

De eerste afleveringen zorgen in feite voor meer mysteries dan antwoorden op vragen, wat in mijn ervaring redelijk frustrerend was. Maar ik had nog goede hoop dat het wel bij zou trekken. Gelukkig kwamen er dan ook wel een paar verklarende afleveringen, zoals de oorsprong van die niet-ouder-wordende Richard en de relatie tussen Jacob en het rookmonster (nu in de gedaante van John Locke).

De gebeurtenissen aan het einde zal ik niet aansnijden, voor het geval dat mensen nog niet klaar zijn met kijken. Helaas moet ik zelf wel concluderen dat ik redelijk teleurgesteld ben. Nog steeds zijn er genoeg vragen die onbeantwoord zijn, waar de schrijvers “mee weg komen”. Wel is het leuk om in dit seizoen een paar oude gezichten weer terug te zien in de alternatieve realiteit. Neemt niet weg dat ik graag een seizoen 7 had gezien, waarin er meer aandacht besteed werd aan de vele mysteries. Een spin-off film zou ik ook voor tekenen…

Seizoen 3 van Dexter gaat op dezelfde voet verder, nadat in het vorige seizoen een paar problemen opgelost werden. Dexter is weer lekker aan het moorden geslagen en heeft inmiddels alweer een paar slechteriken aan zijn collectie toegevoegd. Wanneer de eerstvolgende moord dan echter verkeerd gaat, vermoord hij per ongeluk een onschuldig iemand. Dit is de start van een reeks interessante gebeurtenissen.

Hij raakt bevriend met de broer van zijn slachtoffer: Miguel Prado, een openbare aanklager. Hoe meer ze bevriend raken, hoe meer Dexter zijn geheimen onthult. Uiteindelijk is het Miguel die van Dexter leert hoe het moorden in z’n werk gaat. Deze macht stijgt hem echter naar het hoofd en hij is niet van plan om zich aan Dexter’s “code” te houden (alleen criminelen die schuldig zijn aan moord). Dit ontpopt zich tot een machtsspel tussen Dexter en Miguel…

Dit derde seizoen van Dexter heeft duidelijk weer een andere insteek (get it?) dan de voorgaande seizoenen. Voor het eerst (en vast wel het laatst) is Dexter niet alleen en dit zorgt voor nieuwe situaties waar hij oplossingen voor moet vinden. Een leuke twist aan het oorspronkelijke concept als je het mij vraagt.

Nu ik klaar ben met seizoen 3, zou je zeggen dat ik ga beginnen aan het vierde seizoen. Deze zal echter even moeten wachten. Intussen is namelijk alweer de laatste aflevering van Lost uitgezonden. Omdat dit wat actueler is, en ik nog 11 afleveringen te gaan heb, ga ik eerst mijn aandacht hierop richten. Daarna zal ik met plezier verdergaan met seizoen 4 van Dexter!

Één van de leuke dingen van de serie Dexter is het feit dat de seizoenen relatief kort zijn, namelijk veelal zo’n 12 afleveringen per seizoen (seizoen 3 heeft zelfs slechts 9 afleveringen). Je kijkt elke aflevering snel weg, omdat het boeiend blijft. Zo ook deze keer weer.

Waar het in het eerste seizoen voornamelijk over “The Ice Truck Killer” ging, staat nu “The Bay Harbor Butcher” centraal. Dit is niemand minder dan Dexter zelf! Hij dumpte namelijk elk van zijn slachtoffers in zakken op de bodem van de zee, en deze zijn per toeval gevonden.

Gedurende de serie komt Dexter meerdere malen op het punt te staan ontdekt te worden. Dan komt het op zijn vindingrijkheid aan om dit te voorkomen. Verder wordt hij ook voortdurend in de gaten gehouden door zijn aartsvijand: James Dokes. Daarnaast wordt ook een nieuw personage geïntroduceerd, namelijk Layla, die voor interessante ontwikkelingen van het verhaal zorgt.

Dit tweede seizoen laat meer emoties naar boven komen bij onze seriemoordenaar. Situaties uit zijn verleden, leugens verteld door zijn vader en zijn relatie met Rita zorgen voor irrationele handelingen die elk hun gevolgen hebben. Dit is duidelijk in contrast met de eerste serie, waarin vrijwel alle handelingen goed doordacht waren.

Seizoen 2 van Dexter was weer erg spannend en op moment ook lekker droog door de gedachtes die door zijn hoofd gaan. De toon van het vorige seizoen wordt goed doorgezet en uitgebouwd. Het heeft me gelukkig niet teleurgesteld, wat wel vaker gebeurt bij het tweede seizoen van een serie (Lost, Prison Break). Hopelijk blijft het derde seizoen, waar ik inmiddels al aan begonnen ben, op dit hoge niveau!

Van alle kanten hoorde ik al de positieve geluiden van de nieuwe serie over een goedaardige seriemoordenaar. Nou ja, nieuw? Inmiddels is het vierde seizoen alweer afgelopen, welke nogal heftig scheen te zijn in het einde, maar gelukkig weet ik daar het fijne nog niet van. Want ik ben natuurlijk netjes begonnen bij het eerste seizoen.

De eerste aflevering zet meteen de juiste toon. We maken kennis met Dexter en zijn obsessie met bloed en moorden, welke hij al van kleins af aan bezit. Omdat hij in principe een goed persoon is, heeft zijn pleegvader hem geleerd om zijn behoeftes op de slechte mensen te richten, wat ook in de eerste aflevering meteen gebeurt. Het ironische is dat Dexter zelf als forenzisch rechercheur werkt bij de politie en soms dus in contact komt met zijn eigen daden.

De serie wordt verteld vanuit Dexter’s gedachten. Je wordt dus ook continu geconfronteerd met zijn gevoelens en frustraties. Dit leidt af en toe tot hele grappige situaties: “I love Halloween. People think it’s fun to pretend you’re a monster. Me, I spend my life pretending I’m not… “.

Dit eerste seizoen heeft mij zeker goed in zijn ban gehouden. Het verhaal wordt met elke aflevering steeds dieper en je wordt steeds nieuwsgieriger. Je leert Dexter kennen door flashbacks naar zijn verleden als kind en hij met zijn obsessie om leert gaan. Ik ben benieuwd hoeveel meer ik over hem te weten zal komen in het volgende seizoen…

Ik heb niets tegen Michael Jackson zelf hoor, integendeel! Ik ben een grote fan van zijn muziek en luister er al naar sinds ik drie was. Alleen verwachtte ik een volwaardige film over de laatste dagen van een legende. Wat ik kreeg was een leuk gemonteerde collage van bij elkaar geraapte beelden.

Begrijp me niet verkeerd! De beelden die getoond werden waren af en toe adembenemend mooi. Het zou ook een perfecte reclame zijn geweest voor het concert, een leuke teaser van wat er zou komen. Maar meer dan dat niet. Het was geen film, het was geen documentaire en wat mij betreft niet bioscoopwaardig.

Zoals ik al zei, wat je ziet is niet slecht. Maar ik mis samenhang met het leven van de King of Pop. Terugblikken, verbanden met het verleden, gesprekken met Michael zelf, zulke dingen. Kortom, een leuke collage maar simpelweg niet heel erg boeiend. Het feit dat ik halverwege het kijken met de laptop op mijn schoot zat zegt ook alweer genoeg. Een gemiste kans, als je het mij vraagt…

Na een ietwat teleurstellend seizoen 6 en een te-ver-van-de-basis-afwijkende film (24: Redemption) kon ik gelukkig na de eerste afleveringen van seizoen 7 alweer opgelucht ademhalen. De spanning werd weer goed opgebouwd en telkens als je denkt te weten hoe het zit, wordt je weer verrast met een plotwending. Tot de laatste aflevering was het weer genieten.

Dit seizoen begint met een hoorzitting, waar Jack Bauer zijn daden uit de voorgaande seizoenen moet verantwoorden voor een commissie. Deze wordt verstoord door de FBI, omdat ze hem nodig hebben bij het opsporen van een oude bekende waarvan iedereen dacht dat hij dood was: Tony. Om één of andere reden zit hij achter een terroristische aanval, maar hoe het allemaal echt zit krijg je natuurlijk in de overige afleveringen te horen en te zien!

Dat was voorlopig de laatste 24 die ik heb gezien. Ergens dit jaar begint seizoen 8 op de Amerikaanse televisie, maar ik denk dat ik ga wachten met kijken totdat het afgelopen is. Ik heb voorlopig toch genoeg om te zien. Zo ben ik al begonnen met alweer het laatste seizoen van Lost en heb ik ook hoge verwachtingen van Dexter. Kortom, ik zal me voorlopig niet gaan vervelen! :)

“Een echte feel good film!” werd Up genoemd. Van alle kanten werden we aangespoord om hem toch maar eens te kijken, want hij is echt geweldig! En natuurlijk blijft het een Pixar film, wat dus wel zeggen dat er zeker aandacht besteed is aan de afwerking. Maar toch blijf ik niet met hetzelfde gevoel achter als een Wall-E, Cars of Monsters Inc…

The Ups

Laten we maar met de positieve dingen beginnen. Over het algemeen ziet de film er vrolijk uit, wat vooral komt door de vrolijke kleuren en de tekenstijl van de figuren. Tevens zit die droge humor waar Pixar en Disney om bekend staan ook in de film verwerkt, met grappen zoals POINT! en SQUIRREL! waar we toch wel smakelijk om moesten lachen. That’s it for the good part…

The Downs

Up begint met het hele leven van Carl, die ouwe knar, wat op zich al een naar gevoel bij ons opwekte. In deze paar minuten zien we hoe Carl zijn vrouw Ellie ontmoet en met haar trouwt, wat op zich natuurlijk altijd leuk is. Echter zien we in diezelfde minuten ook een zwangerschap die misgaat en dat zijn vrouw komt te overlijden. Halverwege de film wordt Carl continu achterna gezeten door iemand met moordneigingen, die hij sinds zijn jeugd als zijn held had gezien, omdat hij zo graag een zeldzame vogel aan zijn collectie wilt toevoegen. Dit inclusief niet al te lief eruitziende honden. Niet voor de jongsten dus…

Onze conclusie

Al met al was Up dus duidelijk niet wat we hadden verwacht. The feel good really didn’t make us feel good. Natuurlijk wel met een happy ending, maar dat inclusief de paar erg leuke grappen waren gewoon niet genoeg om al het negatieve wat de film bij ons had achtergelaten te compenseren. Misschien was het wel de verwachting gecreëerd door eerdere Pixar films of door vrienden/familie. Desalniettemin kijk ik wel uit naar de volgende Pixar film, als deze maar wel weer wat vrolijker is…