Voor degenen die niet zo bekend zijn met LittleBigPlanet, even een korte introductie. In LittleBigPlanet speel je als Sackperson, namelijk een Sackboy of Sackgirl. Hiermee dien je levels uit te spelen in 2,5D, wat wil zeggen dat het speel als een 2D platform spel (als Mario), maar dat er wel verschil is in dieptes. Gaandeweg verzamel je al rennend/vallend/springend/hangend/glijdend/vliegend prijsbubbels waar voorwerpen in zitten die je kan gebruiken voor het aanpassen van je personage of het bouwen van je eigen levels.

Het bijzondere van LittleBigPlanet is de creativiteit waarmee de levels gebouwd zijn. Natuurlijk is een simpele platform game niet echt bijzonder, maar de makers van LBP maken er altijd weer iets vrolijks/grappigs/creatiefs van. Hierdoor wordt elk level weer een compleet nieuwe en frisse ervaring. Daarnaast speelt ook een realistische zwaartekracht een grote rol. Vrijwel alles wat er beweegt, valt of hangt is logisch en is gebonden aan zwaartekrachtsregels. Hier is bij elk level weer erg goed gebruik van gemaakt.

In vergelijking met de PS3-versie van LittleBigPlanet, zijn er natuurlijk al snel een paar verschillen te merken. Zo zijn de graphics een stuk minder gedetailleerd, maar nog steeds wel erg mooi voor een PSP-game. Daarnaast heb je in plaats van drie diepteniveau’s nu slechts twee, wat de gameplay van de PSP-versie alleen maar ten goede komt. Voor de rest komt het allemaal akelig in de buurt van de ervaring die je op de PS3 krijgt, wat ik persoonlijk erg knap gedaan vindt.

Waar in LittleBigPlanet erg op gefocust wordt is het feit dat je zelf je eigen levels kan maken. Dit is leuk als je zelf ook creatief bent en er de tijd voor wilt nemen, want je kan echt je creatieve geest de vrije loop laten. Echter is het nadeel hiervan dat er daardoor vrij weinig levels in het spel zelf zitten. Als je er een aantal uurtjes achter gaat zitten (ik schat een uur of 5) heb je ze allemaal wel uitgespeeld. Je kan echter wel online gaan en levels spelen die door anderen zijn gemaakt, maar dit heb ik zelf niet uitgeprobeerd en kan dus niet vertellen hoe het met het aanbod en de kwaliteit staat.

Al met al vind ik LittleBigPlanet voor de PSP erg geslaagd in het vertalen van de PS3-ervaring naar handheldformaat. Het creatieve design van de levels is nog steeds ongeëvenaard en de sfeervolle muziek laat je helemaal verdrinken in de enorme dosis vrolijkheid die het spel bezit. Iets meer levels hadden er wel in gemogen, maar dat mag de pret niet drukken. Vooral als je zelf lekker aan de gang wilt gaan met het bouwen van levels, maar dat is voor mij helaas niet weggelegd.

Dissidia: Final Fantasy kan beschreven worden als een natte droom van elke hardcore Final Fantasy fan, zoals ik. Het is een vechtspel waarbij de good guys het opnemen tegen de badguys van de eerste 10 Final Fantasy delen. Elk deel heeft dus zijn eigen held en vijand. Vechtende tegen elkaar in een wereld die neigt naar de apocalyps, worden ze aangestuurd door Cosmos (de goeie) en Chaos (de slechte) in een strijd voor het behouden van het goede.

Voor de fans die een RPG hadden verwacht, heb ik geen goed nieuws. Het is namelijk een redelijk innovatieve vechtgame geworden. In een 3D arena, die varieert van zwevende kastelen tot het heelal, moet je je tegenstander achterna zitten, ontwijken, maar natuurlijk bovenal een flink pak slaag geven. Hier kan je verschillende aanvallen zelf samenstellen en wordt het aanbod uitgebreider naar mate je sterker wordt. Hierdoor kan je jouw personage helemaal personaliseren en heb je jouw perfecte vechter.

Het verhaal erg simpel in elkaar gezet, wat we niet gewend zijn van Square-Enix. Elke vechter moet op zoek gaan naar een kristal waarmee ze uiteindelijk het kwade zouden kunnen verslaan. Elke vechter maakt op die manier dus ook zijn eigen avontuur mee en worden ze geconfronteerd met hun eigen vijand. Oppervlakkiger kan het dus eigenlijk niet. Gelukkig maakt het diepe vechtsysteem het meer dan goed.

Grafisch ziet Dissidia: Final Fantasy er erg goed uit. Deze zijn te vergelijken met de graphics van de eerste Kingdom Hearts op de PS2. Deze zitten meer dan goed dus. Qua geluid ook niets te klagen. De muziek is afkomstig van respectievelijk de 10 Final Fantasy delen en zijn voor deze game modern geremixt. Ook dit klinkt erg goed.

Al met al is Dissidia een goede ode aan de eerste 10 delen van de Final Fantasy serie. Ik heb mezelf wel opgevreten tijdens de laatste eindbaas, maar de voldoening was na de zo’n 50 pogingen alleen maar groter. Een aanrader aan elke Final Fantasy fan die het niet erg vindt eens af te wijken van het vertrouwde RPG-genre. Ik heb me vermaakt!

Van de makers van Heavy Rain kwam eerder al Fahrenheit op de PlayStation 2 uit. Ook deze game trachtte een filmische ervaring neer te zetten met een dynamisch verhaal. Door de beperkingen van de PS2 kwam de volledige potentie van de game niet helemaal naar buiten. Met de rekenkracht van de PS3 maken ze dat met Heavy Rain meer dan goed.

Het verhaal

De film game begint met Ethan Mars, die een gelukkig leven leidt met een vrouw en twee kinderen. Dit leven wordt omgegooid wanneer Ethan zijn zoon Jason verliest in een druk winkelcentrum, wat uiteindelijk leidt tot de dood van zijn zoon. Logischerwijs geeft hij zichzelf de schuld en verwaarloost hij zijn leven en de relatie met zijn vrouw. Hij doet zijn best om voor zijn overgebleven zoon Shaun te zorgen, maar hij blijft zich na 2 jaar nog down voelen. Dan verdwijnt plotseling zijn zoon en het heeft er alle schijn van dat dit het werk is van de Origami Killer.

De Origami Killer is een moordenaar die jonge jongens dood door verdrinking in regenwater. Dit gebeurde meestal 4 dagen na verdwijning, en dus gaat Ethan haastig op zoek naar zijn zoon. Tijdens zijn zoektoch komt hij in aanraking met de andere speelbare personages in het spel, waaronder Madison Paige (een journaliste), Norman Jayden (een FBI profiler) en Scott Shelby (een privédetective). Elk van deze personages hebben hun eigen verhaal en zo hun eigen redenen om op zoek te gaan naar de Origami Killer.

Interactieve film

Zoals ik al zei neigt Heavy Rain meer naar een film dan naar een game. Om een goede controle te houden over de ervaring van de gamer, heb je beperkte mogelijkheid tijdens het spelen. In plaats daarvan is de invloed die je hebt over het verhaal wel bepalend in hoe het verhaal vordert en uiteindelijk dus ook eindigt. Zit je met een personage in een dodelijke situatie? Dan bepaalt jouw dood of overleven wat er in de rest van het verhaal gebeurt.

Kortom, jouw keuzes bepalen hoe het verhaal verloopt en eindigt. En Heavy Rain schijnt meer dan 10 verschillende eindes te hebben voor de verschillende personages, waar er dus ook combinaties van mogelijk zijn. Overleven alle personages? Dan heb je het hollywood einde. Gaan er echter te veel dood, dan ontloopt de moordenaar zijn straf en loopt het slecht af. Keuzes, keuzes, keuzes…

Unieke ervaring

Heavy Rain is een unieke game en biedt een unieke ervaring. Af en toe vergeet je echt dat het een game is en je niet een film aan het kijken bent. De spanning laat je soms letterlijk op het puntje van de stoel/bank zitten. Soms baalde ik zelfs dat het niet een film was en ik dus zelf voor een happy end moest zorgen. Een game met ongeëvenaarde kracht om emoties op gamecharacters weer te geven. Dit met prachtige graphics maken van Heavy Rain een spel die je als gamer en als filmliefhebber gespeeld moet hebben!

Super Stardust HD is in principe een doodsimpele space shooter, waarbij je in leven moet blijven terwijl asteroïden, UFO’s en buitenaardse wezens het je moeilijk maken. Om je te verweren beschik je over drie verschillende wapens, bommen en een dodelijk boost. Je kunt tijdens het spelen wisselen tussen de rock crusher, de ice splitter en de gold melter, welke overeenkomen met drie verschillende soorten asteroïden die je tegen kan komen.

Tijdens het vernietigen van deze asteroïden komen er power-ups vrij waarmee je je wapens kunt upgraden. Wanneer deze wapen niet genoeg zijn en je steeds meer wordt omringt, kun je een bom gebruiken die logischerwijs alles bij je in de buurt vernietigt en je dus wat meer bewegingsruimte geeft. Je kunt echter ook gebruik maken van een boost. Hiermee scheur je twee seconden onoverwinnelijk de kant op waar je naar richt en gaat alles wat je aanraakt kapot. Deze moet echter herladen, waardoor je de boost niet tweemaal achterelkaar kunt gebruiken. Een ander nadeel is het feit dat je niet zeker weet waar je terecht komt. Je kan namelijk net zo goed in een nog benardere situatie terecht komen…

De game is verdeeld over vijf verschillende planeten die je moet “bevrijden” met elk vijf fasen, waarvan de laatste fase een eindbaas bevat. Natuurlijk krijg je per planeet steeds meer op je bord en wordt het allemaal steeds wat lastiger. Even het spel aan de kant schuiven of eindeloos doorgaan, kies zelf wat je het beste past. Uiteindelijk kom je steeds verder en heb je het spel uitgespeeld. Wanneer je de expansions hebt aangeschaft kun je nog terecht met verschillende game-modes, zoals bomber (alleen bommen), time-trial, endless en survival. Tevens kun je de game ook met z’n tweeën coop spelen of met z’n vieren tegen elkaar, wat de replaywaarde alleen maar ten goede komt. Mja, vind maar eens vier vrienden die allemaal van space shooters houden…

Super Stardust HD is een verslavende space shooter, die leuk is om eens helemaal door te spelen en daarna goed dient als tussendoortje of als partygame. Ik zie graag een tweede deel of meer van deze shooters in de PSN-store verschijnen!

De bedenker van onder andere Devil May Cry brengt ons het verhaal van een ruim 500 jaar oude heks, genaamd Bayonetta. Wat haar verhaal precies is, weet ze zelf ook niet, gezien ze jaren lang heeft geslapen. Wat ze wel weet is dat ze voortdurend wordt belaagd door engelen, die haar uit de weg willen ruimen. Gelukkig heeft ze voor haar leeftijd nog een soepel lichaam en heeft ze geen moeite met zich te verweren.

De gameplay

Dit verweren doet Bayonetta door gebruik te maken van verschillende wapens, waaronder vier (!) pistolen (één aan elke ledemaat), een katana, klauwen en haar blote vuisten. Ik zeg dan wel blote vuisten, maar het is meer dan het klinkt. Bij het succesvol uitvoeren van een combo worden namelijk haar magische kleren letterlijk van het lijf gerukt om plaats te maken voor een gigantische vuist/voet/zwaard/enz. (zie afbeelding hieronder).

Deze gevechten voeren wel de hoofdmoot van het hele spel. Gelukkig worden er ook nog ver in het spel nog steeds nieuwe vijanden geïntroduceerd om je wapens op uit te testen met regelmatig een zeer uitdagende baas. Wat ook een leuk spelelement is, is Witch Time. Dit wordt geactiveerd wanneer je op correcte manier een vijandelijke aanval ontwijkt en zorgt ervoor dat de tijd een paar seconden stil staat. Voel je vrij om deze seconden te gebruiken om los te gaan op je vijanden en even niet op je verdediging te letten!

Graphics & sound

Qua uiterlijk en gehoor zit je bij Bayonetta helemaal goed. De graphics zien er zeer gelikt uit en er is veel aandacht besteed aan het uiterlijk van de characters en de vooral ook de vijanden. Het geluid zit ook helemaal prima en komt goed tot zijn recht in Dolby Digital Surround.

Vrouwelijke Devil May Cry

Dat Bayonetta van de hand is van de bedenker van Devil May Cry wordt tijdens het spelen al snel duidelijk. Vooral het sarcasme tegenover vijanden van de heks is iets wat ze heeft geërfd van Dante. Je ziet ook tevens soms een paar vijanden terug uit het eerste deel van Devil May Cry, maar deze herken je natuurlijk alleen wanneer je ook die hebt gespeeld. De hommage wordt helemaal compleet wanneer Bayonetta de bekendste zin van Dante uitroep: “Let’s rock, baby!”.

Conclusie

Laat ik er maar niet omheen draaien: Bayonetta is een must-have voor elke liefhebber van een goede hack-n-slash, en al helemaal wanneer je fan bent van de Devil May Cry reeks. De non-stop actie, de prachtige graphics en een goede dosis humor laat je hunkeren naar meer. Dat ik de game in 9 uur uit heb gespeeld, is iets waar je niet te veel waarde aan hoeft te hechten. Het waren 9 geweldige uren!

Trine is een game die ik niet regelmatig heb gespeeld. De enige momenten dat ik dit spel opstartte was wanneer er gezelschap was om mee te spelen. Trine is namelijk een adventure die uitblinkt in co-op multiplayer. Het basisconcept mag dan misschien wat simpel zijn, de uitwerking ervan is van originele en hoge kwaliteit.

Gameplay

Trine kan het beste worden beschreven als een platform/adventure. De typische fantasy omgevingen, inclusief de bewegende platformen, boobytraps en vijandige skeletten. Je kunt hierbij kiezen uit drie verschillende characters: de dief, de tovenaar en de krijger, met uiteraard elk hun voor en nadeel. Wanneer je met z’n drieën speelt, heeft ieder dus zijn eigen character. Het spel moedigt je aan om samen naar een oplossing te zoeken voor de obstakels die je weg versperren. Hierbij moet goed worden nagedacht over de sterke en zwakke punten van een character.

Graphics

Trine ziet er grafisch best goed uit. Verwacht geen prachtige 3D animaties, want het hele spel wordt getoond vanuit het 2,5D perspectief (wel 3D graphics, maar slechts 2D beweging), vergelijkbaar met Little Big Planet. Maar los daarvan ziet Trine er sprookjesachtig uit, met veel felle kleuren en fantasy omgevingen.

Verhaal

Het verhaal in Trine is echt flinterdun, geen boek waard dus. Het komt uiteindelijk allemaal neer tot het redden van een koninkrijk, maar wat er in de tussentijd allemaal is gebeurd kan ik me eerlijk gezegd niet meer herinneren. Gelukkig maken de overige aspecten dit goed.

Conclusie

Trine is een vermakelijke game, vooral als je iemand hebt om deze samen mee te spelen. De omgevingspuzzels worden af en toe echt uitdagend, maar de voldoening bij het oplossen ervan ervaar je dan des te meer. De game is enkel via PSN te downloaden. Ga er dus niet naar op zoek in de winkel Hoe dan ook, het is een flinke aanrader!

Je bent natuurlijk maar één dag jarig, maar in mijn geval heb ik het vier dagen gevierd. Op mijn verjaardag zelf kwamen zowel mijn ouders als mijn schoonouders op bezoek. We hebben toen lekker friet gehaald (wat anders) en hebben het gewoon gezellig gehad die dag. Een dag later hadden we eerst onze 20-wekenecho en zijn we daarna lekker met z’n drietjes naar de dierentuin gegaan. Aansluitend hieraan hebben we lekker bij de McDonald’s gegeten.

De zaterdag kwam dus veel familie over de vloer. Omdat het weer zo goed was, werd iedereen vrijwel meteen doorverwezen naar de tuin. Daar hebben we zowat de hele dag gezeten. Mijn zus & zwager kwamen ook nog eens logeren, dus dat maakte het ook de dag daarna nog eens extra gezellig. Tot slot een week later kwamen er nog vrienden langs. Met z’n vieren hebben we eigenlijk de hele avond gegamed. Games als Fifa 10 en Virtua Tennis hebben ons de hele avond en nacht bezig gehouden. We zijn namelijk tot zo’n 2 uur ‘s nachts doorgegaan! Je kunt wel stellen dat het heel gezellig was… :)

Nieuwe games

Een verjaardag van mij zou geen verjaardag van mij zijn als ik niet een paar goede games kon toevoegen aan mijn collectie. Van mijn schattige zoontje kreeg de wel erg volwassen game Bayonetta, waar ik nu volop mee bezig ben. Sander bezorgde me een andere hele goede game, namelijk Dragon Age Origins. Een RPG met meerdere verhaallijnen en misschien wel meer dan 100 uur aan gameplay.

Van Carl kreeg ik de door het Nederlandse bedrijf Guerilla geproduceerde shooter Killzone 2 (non-platinum!). Toevallig had ik diezelfde dag deze zelf gekocht, omdat ik hem toevallig ergens goedkoop zag liggen (sorry ’bout that, Carl :P). Toch een erg goed cadeau, dus ben er zeker blij mee! Ik heb toen maar mijn eigen aangekochte versie geruild tegen de game WipEout HD Fury, een game die eerder alleen via PSN te krijgen was, maar nu op Blu-Ray is uitgebracht met het uitbreidingspakket erbij.

En last but not least heb ik nog van mijn verkregen verjaardagsgeld een bijzondere game gekocht: DJ Hero. Deze game is vergelijkbaar met Guitar Hero (g0h!), maar wordt in plaats van een gitaar volledig bestuurd met een draaitafel. Door op het juiste moment gebruik te maken van de crossfader, de draaitafel en de knoppen erop worden meerdere bekende nummers met elkaar gemashed. Erg leuk allemaal, dus ben ook hier alweer flink mee bezig! (weliswaar nog op medium)

Leuke oogst toch? Ik ben in ieder geval de komende tijd verzekerd van een stel goede games die me bezig houden! Voorlopig maar weer even geen games meer kopen… :P

Ik ga niet helemaal uitleggen hoe Guitar Hero werkt en wat voor soort game het is. Als je dat niet weet is het gewoonweg niet iets voor jou of heb je de laatste jaren onder een rots geleefd. Toch meer weten, Google maar!

De basics

De gameplay is onveranderd gebleven (which is a good thing). Deze was verslavend en is nog steeds verslavend. De verschillende nieuwe gamemodi heb ik niet allemaal getest, dus daar kan ik geen oordeel over vellen. De basis is gewoon de basis gebleven, en dat is maar goed ook. Guitar Hero 5 is te spelen met verschillende instrumenten en op verschillende moeilijkheidsgraden. Zelf heb ik het spel uitgespeeld met de gitaar en op de hoogste moeilijkheidsgraad (expert).

De setlist

Tja, wat moet ik erover kwijt? Zelf ben ik nooit zo thuis geweest in de rock/metal scene, dus ook deze keer is het grootste deel van de setlist voor mij onbekend. Natuurlijk zijn er een aantal van die nummers die iedereen kent en die ook een genot zijn om te spelen. Neem bijvoorbeeld “Sultans of Swing” van Dire Straits, “Song 2″ van Blur, “2 Minutes To Midnight” van Iron Maiden en “Smells Like Teen Spirit” van Nirvana. Stuk voor stuk meesterlijke songs en heerlijk om te spelen op zowel gitaar als drums. De rest van de setlist laat ik me niet te veel over uit. Er zitten beter nummers en minder goede tussen, maar over het algemeen zeker niet verkeerd.

Piano spelen met een gitaar?!

Een puntje wat ten opzichte van de vorige delen toch wel heel raar overkwam is het feit dat je in sommige nummers vreemd genoeg ineens piano aan het spelen bent met je gitaar. Dit kwam onder andere voor in “Sympathy for the Devil” van The Rolling Stones en “Do You Feel Like We Do (live) van Peter Frampton. Dit komt niet alleen heel onnatuurlijk over, maar vooral heel geforceerd. Ik snap de reden wel, want dit zou de meest oninteressante nummers nog steeds enigszins leuk moeten maken om te spelen. Helaas werkte dit bij mij niet en zou dit zelfs een reden zijn om die nummer níet meer te kiezen…

Tot slot

Guitar Hero 5 is alweer het zevende GH-spel dat ik volledig heb gespeeld. Ook deze keer is het weer als vanouds, wat allemaal positief is. De setlist was weer vooral onbekend voor mij, maar zeker niet slecht. En het kleine minpuntje dat hiervoor is genoemd doet geen afbreuk aan de basis, die rotsvast staat. Ook dit vijfde deel is dus weer een aanrader!

Valkyria Chronicles speelt zich af in een fictief Europa. Het kleine landje Gallia wordt binnengevallen door hun oosterburen The Imperials, die zich hebben gezind op het veroveren van heel Europa. Bij het vernietigen van het stadje Bruhl, de geboorteplaats van onze helden Welkin en Alicia, besluiten ze zich aan te melden bij het leger. De strijd om hun thuis begint.

Het hele spel is stijlvol weergegeven in een boek, opgedeeld in hoofdstukken. De verschillende scènes en missies staan als afbeeldingen op de bladzijdes. Er zit heel veel verhaal in de game, maar uiteindelijk gaat het toch het meest om hoe het speelt.

De gameplay van Valkyria Chronicles is een mix tussen turn-based strategy en action RPG. Voordat een missie begint moet er gekozen worden wie er gaat vechten. Hierbij kun je kiezen uit vijf verschillende klasses, variërend van scouts tot snipers. Bij de start van een missie heb je een X aantal beurten, die je kan spenderen aan uit te voeren acties. Deze bestaan uit een stuk lopen en een aanval. Wanneer je klaar bent, is het de beurt voor de tegenstander. Dit gaat net zo lang door totdat jouw doel bereikt is of je verliest.

De grootsheid van het spel was voor tevens ook het enige minpuntje. Omdat ik zelf weinig tijd heb om te gamen kostte het mij een paar maanden voordat ik klaar was met het spel. Dat neemt niet weg dat het een geweldige game is om te spelen en de fanatiekeling kan nog zeker een 20-tal uurtjes doorgaan met extra vrij te spelen missies. Al met al veel waar voor je geld, maar na ruim 30 uur heb ik nu zin in iets anders… :)

Voor mij is het Valkyria Chronicles avontuur op de PS3 dus afgelopen. Ik zeg heel bewust “op de PS3″, want er is ook een anime serie van gemaakt en er komt (hopelijk dit jaar) een vervolg op het spel. Valkyria Chronicles 2 zal echter wel alleen op de PSP tevoorschijn komen. Mijn PS3 reserveer ik de komende tijd voor Assassin’s Creed II.